ISSN : 1302-7123 | E-ISSN : 1308-5123
The Medical Bulletin of Sisli Etfal Hospital - Med Bull Sisli Etfal Hosp: 55 (2)
Volume: 55  Issue: 2 - 2021
REVIEW ARTICLE
1.Vitamin C Could Prevent Complex Regional Pain Syndrome Type I in Trauma and Orthopedic Care? A Systematic Review of the Literature and Current Findings
Fortunato Giustra, Francesco Bosco, Alessandro Aprato, Stefano Artiaco, Alessandro Bistolfi, Alessandro Masse
doi: 10.14744/SEMB.2021.82335  Pages 139 - 145
The aim of this systematic review is to evaluate the efficacy of Vitamin C (VC) in preventing Complex Regional Pain Syndrome type I (CRPS-I) in fractures or surgery of the upper and lower extremities.
During December 2020, Scopus and PubMed search was performed to analyze VC supplementation in preventing CRPS-I after trauma and orthopedic care, according to the Preferred Reporting Items for Systematic reviews and Meta-Analyses guideline. Patient, Intervention, Comparison, Outcomes, Study Design model, and a modified version of the Coleman Methodology Score were used to analyze the included studies. The research was limited from 1990 to December 2020. Initial screening results identified 649 studies. After reviewing each study, six clinical studies were included in the study.
A total of 2026 patients of whom 632 male and 1394 female were collected in our systematic review. During the entire follow-up period, the occurrence of CRPS-I was evaluated in 1939 patients. Five of the six analyzed studies were favoring prophylactic use of the 500-1000 mg daily dose of VC for 45-50 days after orthopedic or trauma care for prevention of CRPS-I. Only one study found no benefit in VC supplementation compared with placebo to prevent CRPS-I.
Analysis of the literature suggests that a daily 500-1000 mg VC supplementation may reduce the onset of CRPS-I in trauma of upper/lower extremities and in orthopedic surgery. (SETB-2020-12-269)
The aim of this systematic review is to evaluate the efficacy of Vitamin C (VC) in preventing Complex Regional Pain Syndrome type I (CRPS-I) in fractures or surgery of the upper and lower extremities.
During December 2020, Scopus and PubMed search was performed to analyze VC supplementation in preventing CRPS-I after trauma and orthopedic care, according to the Preferred Reporting Items for Systematic reviews and Meta-Analyses guideline. Patient, Intervention, Comparison, Outcomes, Study Design model, and a modified version of the Coleman Methodology Score were used to analyze the included studies. The research was limited from 1990 to December 2020. Initial screening results identified 649 studies. After reviewing each study, six clinical studies were included in the study.
A total of 2026 patients of whom 632 male and 1394 female were collected in our systematic review. During the entire follow-up period, the occurrence of CRPS-I was evaluated in 1939 patients. Five of the six analyzed studies were favoring prophylactic use of the 500-1000 mg daily dose of VC for 45-50 days after orthopedic or trauma care for prevention of CRPS-I. Only one study found no benefit in VC supplementation compared with placebo to prevent CRPS-I.
Analysis of the literature suggests that a daily 500-1000 mg VC supplementation may reduce the onset of CRPS-I in trauma of upper/lower extremities and in orthopedic surgery.

2.Anatomical, Functional, and Dynamic Evidences Obtained by Intraoperative Neuromonitoring Improving the Standards of Thyroidectomy
Nurcihan Aygun, Mehmet Kostek, Adnan Isgor, Mehmet Uludag
doi: 10.14744/SEMB.2021.45548  Pages 146 - 155
Tiroidektomide intraoperatif sinir monitörizasyonu (IONM) kullanımı giderek artmaktadır. IONM ile laringeal sinirlerin anatomisi ve sinir yaralanmaları ile ilgili birçok veri elde edilmiş ve bunlar tiroidektomi standartlarının artışına önemli katkı sağlamıştır. Bu kanıtlar: Rekürren laringeal sinirin (RLN) saptanmasını, vizual identifikasyonunu arttırmaktadır. RLN’nin en sık anatomik varyasyonu ekstralaringeal dalların saptanma oranını arttırmaktadır. Nonreküren laringeal sinirin erken saptanmasını ve korunmasını sağlamaktadır. Larinksin kompleks motor inervasyonu ile ilgili önemli veriler elde edilmiştir. RLN veya ekstralaringeal RLN dalları krikotiroid kasın motor inervasyonuna katkı sağlayabilir. Ekstralaringeal dallanan RLN’lerin ön dalı sürekli motor fonksiyona sahip olmakta ve hem abduktor hem de adduktor kaslara motor lifler vermektedir. Buna ek olarak %18’a kadar posterior dallarda da adduktor ve/veya abduktor motor lifler içerebilir. SLSE %70-80 oranında insan birleştirici siniri yoluyla vokal kordun ana addüktörü tiroaritenoid kasın 1/3 anterioruna motor inervasyon sağlamaktadır. SLSE’ yaklaşık vakaların 1/3’ünde ipsilateral vokal kordun ana abdüktör kası olan posterior krikoaritenoid kas inervasyonuna da katkı sağlamaktadır. Üst özefageal sfinkterin major komponenti olan krikofaringeal kasın motor inervasyonunu faringeal pleksusa ek olarak genellikle RLN ve/veya SLSE katkı sağlamaktadır. RLN yaralanmalarının %67-93’ü oranında en sık nedeni traksiyon travmasıdır. SLSE yaralanmalarının %50’sinden fazlası sinir kesisidir. RLN yaralanması durumunda sinir üzerinde spesifik bir yaralanma noktasının olduğu durum tip 1 (segmental) sinyal kaybı olup, yaralanma sonrasında elektrofizyolojik olarak saptanabilen bir hasar noktası olmadığında ipsilateral vagus-RLN aksı boyunca sinyal kaybının olması tip 2 (global) yaralanmadır. Sinyal kaybı gelişir ise 20 dakika beklendiğinde sinyal kaybı persiste eder veya inkomplet sinyal iyileşmesi olursa %70-80 vokal kord paralizisi (VCP) gelişir, komplet sinyal iyileşmesinde VCP gelişmez. İnkomplet sinyal iyileşmesi olan hastalarda VCP geçici olup, kalıcı VCP görülmemektedir. RLN yaralanmalarının %15’inde vizual değişiklik varken, IONM RLN yaralanmaların %100’ünü saptayabilir. IONM bilateral VCP’yi önleyebilir. Sürekli IONM (C-IONM) vagus/RLN aksının fonksiyonel bütünlüğünün gerçek zamanlı değerlendirildiği aralıklı IONM’ye gore daha üstün bir yöntemdir. Üst pol diseksiyonu sırasında IONM SLSE’nin vizual ve fonksiyonel belirlenmesine anlamlı katkı sağlamaktadır. IONM’nin rutin kullanılması sinir yaralanma riskini minimalize edebilir. Krikotiroid kas amplitüdünde %50’den fazla düşme hastanın kötü ses sonuçları ile ilişkilidir. (SETB-2021-05-159)
The use of intraoperative neuromonitoring (IONM) is getting more common in thyroidectomy. The data obtained by the usage of IONM regarding the laryngeal nerves’ anatomy and function have provided important contributions for improving the standards of the thyroidectomy. These evidences obtained through IONM increase the rate of detection and visual identification of recurrent laryngeal nerve (RLN) as well as the detection rate of extralaryngeal branches which are the most common anatomic variations of RLN. IONM helps early identification and preservation of the non-recurrent laryngeal nerve. Crucial knowledge has been acquired regarding the complex innervation pattern of the larynx. Extralaryngeal branches of the RLN may contribute to the motor innervation of the cricothyroid muscle (CTM). Anterior branch of the extralaryngeal branching RLN has always motor function and gives motor branches both to the abductor and adductor muscles. In addition, up to 18% of posterior branches may have adductor and/or abductor motor fibers. In 70–80% of cases, external branch of superior laryngeal nerve (EBSLN) provides motor innervation to the anterior 1/3 of the thyroarytenoid muscle which is the main adductor of the vocal cord through the human communicating nerve. Furthermore, approximately 1/3 of the cases, EBSLN may contribute to the innervation of posterior cricoarytenoid muscle which is the main abductor of ipsilateral vocal cord. RLN and/or EBSLN together with pharyngeal plexus usually contribute to the motor innervation of cricopharyngeal muscle that is the main component of upper esophageal sphincter. Traction trauma is the most common reason of RLN injuries and constitutes of 67–93% of cases. More than 50% of EBSLN injuries are caused by nerve transection. A specific point of injury on RLN can be detected in Type 1 (segmental) injury, however, Type 2 (global) injury is the loss of signal (LOS) throughout ipsilateral vagus-RLN axis and there is no electrophysiologically detectable point of injury. Vocal cord paralysis (VCP) develops in 70–80% of cases when LOS persists or incomplete recovery of signal occurs after waiting for 20 min. In case of complete recovery of signal, VCP is not expected. VCP is temporary in patients with incomplete recovery of signal and permanent VCP is not anticipated. Visual changes may be seen in only 15% of RLN injuries, on the other hand, IONM detects 100% of RLN injuries. IONM can prevent bilateral VCP. Continuous IONM (C-IONM) is a method in which functional integrity of vagus-RLN axis is evaluated in real time and C-IONM is superior to intermittent IONM (I-IONM). During upper pole dissection, IONM makes significant contributions to the visual and functional identification of EBSLN. Routine use of IONM may minimalize the risk of nerve injury. Reduction of amplitude more than 50% on CTM is related with poor voice outcome.

3.Management of the Axilla and the Breast After Neoadjuvant Chemotherapy in Patients with Breast Cancer: A Systematic Review
Bulent Citgez, Banu Yigit, Sitki Gurkan Yetkin
doi: 10.14744/SEMB.2021.77010  Pages 156 - 161
Meme kanseri, dünya çapında kadınlarda en sık görülen kanser türüdür. Meme kanserinin tedavisinde genel olarak cerrahi tedaviye ek olarak adjuvan sistemik tedavi ve gerektiğinde radyoterapi uygulanır. Meme kanserinin tedavisinde neoadjuvan kemoterapi, lokal ileri operabl meme kanserinde tümör boyutunun küçülmesi ile meme koruyucu cerrahi yapılabilmesi ve aksiller diseksiyon ihtiyacının azaltılması için kullanılır. İnflamatuar meme kanseri ve inoperabl meme kanserinin tedavisinde adjuvan kemoterapi, genel sağkalım süresini arttırmak ve semptomları giderirken hastalığın ilerlemesini geciktirmek için kullanılır. Meme kanseri için neoadjuvan kemoterapi, 20. yüzyılın sonlarına doğru ortaya çıkan ve meme kanseri tedavisinde giderek daha fazla kullanılan yeni bir stratejidir. Şu anda neoadjuvan kemoterapi, hem lokal ileri hem de operabl meme kanseri olan hastalarda sınırlı bir aksiller yaklaşım sağlanması ve büyük tümörlü hastaların meme koruyucu cerrahiye uygun hale gelmesi için giderek daha fazla kullanılmaktadır. Meme koruyucu prosedürler günümüzde cerrahlar tarafından daha fazla tercih edilmekte ve kemoterapi sonrası koltuk altı diseksiyonunun yerini sentinel lenf nodu biyopsisi almaktadır. Neoadjuvan sistemik tedavinin hedeflerinden biri, esas olarak kozmetik nedenlerle ve özellikle kol hareketliliğini korumak, ağrı ve lenfödem riskini önlemek için aksiller diseksiyondan kaçınarak, meme koruyucu daha az agresif bir ameliyat yapmaya çalışmaktır. Neoadjuvan sistemik tedavinin diğer bir hedefi, tümörün kemoterapiye verdiği yanıtı görmek ve buna göre tedaviyi belirlemektir. Neoadjuvan sistemik tedavi, cerrahi tedavi öncesi meme ve koltuk altı bölgesini tümör hücrelerinden arındırarak tam patolojik yanıt oranını artırır. Bu derlemede, meme kanserinde neoadjuvan kemoterapide önemli noktaları, neoadjuvan kemoterapi sonrası radyolojik görüntüleme yöntemlerini, cerrahi tedavi ve rekonstrüksiyonu irdeledik. (SETB-2020-11-235)
Breast cancer is the most common cancer in women worldwide. Breast cancer is traditionally treated with surgery, plus adjuvant systemic therapy and radiotherapy as required. Neoadjuvant chemotherapy (NACT) for the treatment of breast cancer is used for locally advanced operable breast cancer to reduce the tumor size, to perform breast conserving surgery, and to perform a limited axillary approach. Adjuvant chemotherapy for the treatment of inflammatory breast cancer and even in inoperable breast cancer is used to increase overall survival time and to delay disease progression while relieving symptoms. NACT for breast cancer is a new strategy that was introduced toward the end of the 20th century and is increasingly used in the treatment of breast cancer. At present, NACT is increasingly being used to reduce the need for axillary dissection and to convert patients with large tumors to candidates for breast conservation therapy in both locally advanced and operable breast cancers. Breast conserving procedures are currently more preferred by surgeons and axillary dissection is being replaced by sentinel lymph node biopsy after chemotherapy. One of the targets of neoadjuvant systemic therapy is to try to perform a less aggressive surgery by breast conservation, mainly for cosmetic reasons and avoiding axillary dissection mainly for arm mobility, pain, and lymphedema risk. The other target of neoadjuvant systemic therapy is to see the response of the tumor to chemotherapy and determine the treatment accordingly. Neoadjuvant systemic therapy increases the rate of complete pathological response by clearing the breast and axilla from tumor cells before surgery. In this review, we examine the key points of using the NACT in breast cancer, considering radiological imaging methods, surgical management, and reconstruction after NACT.

ORIGINAL RESEARCH
4.Impact of Extracorporeal Stent Placement during Laparoscopic Pyeloplasty on Operative Duration
Hasan Demirkan, Kaya Horasanli
doi: 10.14744/SEMB.2020.48243  Pages 162 - 166
Amaç: Laparoskopik pyeloplasti sırasında üreter stenti takılması, üreteropelvik bileşke darlığının cerrahi tedavisi için yaygın olan bir uygulamadır. Yöntemin uzun ve zor olan öğrenme eğrisi, cerrahlar arasında hala tartışmalara yol açmaktadır. Ekstrakorporeal stent yerleştirilmesinin ameliyat süresinin kısalmasına katkısı bu çalışmada tartışılacaktır.
Yöntem: Üreteropelvik bileşke obstrüksiyonu nedeniyle pyeloplasti uygulanan 36 çocuk retrospektif olarak incelendi. Pyeloplasti endikasyonları şunlardır: Renal sintigrafide obstrüksiyon bulguları, progresif renal fonksiyon kaybı, renal ultrasonografide anteroposterior pelvis çapında artış, klinik semptomlar (ateşli idrar yolu enfeksiyonu ve yan ağrısı). Ekstrakorporeal stent yerleştirilmesi işlemişu sıraya göre yapıldı: üreteropelvik alan ve üreter 3 trokar ile transperitoneal olarak diseke edildi, üreteropelvik bileşke darlığı eksize edildi. Daha sonra, üreter pelvik trokar giriş yerinden dışarı alındı ve spatüle edildi. JJ stent ekstrakorporeal olarak üretere yerleştirildi. Takiben üreter batın içine alındı ve ilk üreteropelvik sütür batın içindeatıldı.
Bulgular: Hastaların 13'ü kız, 23'ü erkekti. On beş hastaya (grup 1) açık cerrahi, 21 hastaya laparoskopik pyeloplasti (grup 2) uygulandı. Grup 2'de JJ stent 6 hastaya (Grup 2a) intrakorporeal ve diğer 15 hastaya (Grup 2b) ekstrakorporeal olarak yerleştirildi. Yaş ortalaması grup 1’de 49.2±52 ay; grup 2a’da 86±29 ay ve grup 2b’de 144±52 aydı ve anlamlı farklılık belirgindi (p<0.001). Ortalama hastanede kalış süresi açısından laparoskopik ve açık cerrahi yapılan hastalarda anlamlı fark vardı (grup 1'de 40 saat; grup 2'de 42 saat; p=0.001). Ameliyat sonrası JJ stent çıkarma süresi grup 1'de 58.8 gün ve grup 2'de 52.89 gündü. Grup 2’deki hastalar arasında stentin ekstrakorporeal olarak yerleştirenlerde operasyon süresi belirgin kısaydı [2a (192 dakika ± 3.76) ve 2b (135 dakika ± 2.6) (p <0.001)]. Postoperatif 2. yılda kontrol ultrasonografik değerlendirmede böbrek anteroposterior çapları açısından grup 1 (9.87±5.5 mm) ve grup 2 (12.91±5.3 mm) arasında istatistiksel fark saptanmadı (p=0.23). Böbrek fonksiyonlarının postoperative 1.yılda sintigrafi ile değerlendirilmesi sonucunda da iki grup arasında fark yoktu (grup1: %3.95±2; grup 2: %0,78±5.3).
Sonuç: Çalışmamıza göre, laparoskopik pyeloplasti sırasında ekstrakorporeal olarak üretere stent yerleştirilmesi,ameliyat süresini belirgin kısaltmaktadır ve stentin yerleştirilmesinde zorlanıldığı durumlarda ekstrakorporeal olarak yerleştirme yapılması tercih edilebilir. (SETB-2020-06-106)
Objectives: Ureteric stent insertion during laparoscopic pyeloplasty is the common practice for the reconstruction of ureteropelvic junction obstruction (UPJO). The long and hard learning curve of the method leads still controversy among surgeons. The utility of extracorporeal stent insertion in terms of shortening the length of operation time will be discussed in this study.
Methods: A total of 36 children who underwent pyeloplasty for UPJO were evaluated retrospectively. Indications for pyeloplasty were: Obstruction findings in renal scintigraphy, progressive kidney function loss, increasing in anteroposterior pelvis diameter in renal ultrasonography, and current clinical symptoms (febrile urinary tract infection and flank pain). Extracorporeal stent insertion procedure was performed as the following order: Ureteropelvic area and ureter were visualized transperitoneal by three trochars, and UPJO was excised. Thereafter, the ureter is taken out of the skin from pelvic trochar entrance and is spatulated. JJ stent is placed into the ureter. Following this move, the ureter is taken into the intra-abdominal area and first ureteropelvic suture is performed intra-abdominally.
Results: Thirteen of patients were girls and 23 were boys. Open surgery was applied for 15 patients (Group 1) and laparoscopic pyeloplasty (Group 2) to 21 patients. In Group 2, JJ stent was placed intracorporeally for six patients (Group 2a) and extracorporeally for the other 15 patients (Group 2b). The average age in Group 1 was 49.2±52 months; it was 86±29 months in Group 2a and 144±52 months in Group 2b, and the significant difference was present (p<0.001). There was statistically significant difference between Group 1 and Group 2 regarding with mean hospital stay (40 h in Group 1 and 42 h in Group 2; p=0.001). Post-operative JJ stent removal time was 58.8 days in Group 1 and 52.89 days in Group 2. In Group 2b patients, placing the stent extracorporeally took a significantly shorter operation time and the difference between the operation times of the groups (2a [192 min±3.76] and 2b [135 min±2.6] [p<0.001]) was statistically significant. No statistical difference was found between Group 1 (9.87±5.5 mm) and Group 2 (12.91±5.3 mm) in terms of renal anteroposterior diameters in the control ultrasonographic evaluation at the post-operative 2nd year (p=0.23). There was no difference between the two groups as a result of the evaluation of renal functions by scintigraphy at the post-operative 1st year (Group 1: 3.95±2%; and Group 2: 0.78±5.3%).
Conclusion: According to the consequences in this study, extracorporeally ureteric stent insertion during laparoscopic pyeloplasty shortens the length of operation duration so that extracorporeal insertion might be preferred in cases where it is difficult to place the stent during laparoscopic pyeloplasty.

5.Minimally Invasive Partial Nephrectomy in the Era of Robotic Surgery
Hakan Bahadır Haberal, Meylis Artykov, Ahmet Gudeloglu, Sertac Yazici, Cenk Yucel Bilen
doi: 10.14744/SEMB.2020.33230  Pages 167 - 172
Amaç: Laparoskopik parsiyel nefrektomi (LPN) ile robot yardımlı parsiyel nefrektominin (RPN) cerrahi özelliklerinin, komplikasyon oranlarının, fonksiyonel ve patolojik sonuçlarının karşılaştırılması.
Yöntem: Ocak 2007 ve Nisan 2020 arasında minimal invasive yöntemlerle parsiyel nefrektomi yapılan hastaların demografik, perioperative ve takip verileri retrospektif olarak incelenmiştir. En az 3 aylık takip süresine sahip olan hastalar çalışmaya dahil edilmiştir. LPN ile RPN grupları arasında perioperatif ve patolojik sonuçlar karşılaştırılmıştır.
Bulgular: Çalışmaya 85 hasta (65 hasta LPN grubu ve 20 hasta RPN grubu) dahil edilmiştir. Cerrahi esnasında ortalama hasta yaşı 56.31 ± 10.48 yıl olarak belirlenmiştir. Kadın erkek oranı 30/55’dir. RPN grubundaki hastaların R.E.N.A.L. ve PADUA skorlarının anlamlı olarak yüksek olduğu belirlenmiştir (p=0.039, p=0.030, sırasıyla). Median sıcak iskemi süresi, median operasyon süresi, median intraoperative kan kaybı, ortalama postoperative hemoglobin değişimi ve median hospitalizasyon süresinin gruplar arasında benzer olduğu belirlenmiştir (p=0.133,p=0.753, p=0.079, p=0.882, p=0.473, sırasıyla). Sadece arteriyal klempleme oranının RPN grubunda anlamlı olarak yüksek olduğu görülmüştür (p=0.033). RPN’nin operasyon maliyetinin LPN’ye oranla belirgin olarak yüksek olduğu tespit edilmiştir (p<0.001). Transfüzyon oranının, postoperative komplikasyon oranının, son takipte glomerüler filtrasyon oranındaki değişim yüzdesinin ve trifecta başarısının iki grup arasında benzer olduğu belirlenmiştir (p=0.622, p=0.238, p=0.428, p=0.349, sırasıyla).
Sonuç: Serimizde, RPN ile daha kompleks böbrek kitlelerinde LPN’ye benzer perioperatif ve fonksiyonel sonuçlar elde edilmiştir. (SETB-2020-07-130)
Objectives: The objectives of the study were to compare the operative features, complication rates, functional, and pathological outcomes of laparoscopic partial nephrectomy (LPN) and robotic-assisted partial nephrectomy (RPN).
Methods: The demographics, perioperative, and follow-up data of patients who underwent partial nephrectomy between January 2007 and April 2020 with minimally invasive methods were retrospectively analyzed. Patients with minimum 3 months follow-up were enrolled in the present study. Perioperative and pathological outcomes were compared between the patients underwent LPN and RPN.
Results: A total of 85 patients (65 LPN and 20 RPN) were included in the present study. The mean patient age at the time of surgery was 56.31±10.48 years. Female-to-male ratio was 30/55. Patients in the RPN group had higher R.E.N.A.L. and PADUA scores (p=0.039 and p=0.030, respectively). Median warm ischemia time, median operation time, median intraoperative estimated blood loss, mean post-operative hemoglobin change, and median hospitalization time were similar between groups (p=0.133, p=0.753, p=0.079, p=0.882, and p=0.473, respectively). Artery-only clamping rate was significantly higher in RPN group (p=0.033). The cost of RPN was significantly greater than LPN (p<0.001). Transfusion rates, post-operative complication rates, percent of estimated glomerular filtration rate change at the last follow-up, and trifecta achievement were similar between the groups (p=0.622, p=0.238, p=0.428, and p=0.349, respectively).
Conclusion: In this series, similar perioperative and functional outcomes were achieved by RPN compared to LPN in more complex renal masses.

6.Parathyroidectomy Results in Primary Hyperparathyroidism: Analysis of the Results From a Single Center
Mehmet Taner Unlu, Nurcihan Aygun, Ismail Ethem Akgun, Gurkan Yetkin, Rumeysa Selvinaz Erol, Adnan Isgor, Mehmet Uludag
doi: 10.14744/SEMB.2021.72681  Pages 173 - 178
Amaç: Primer hiperparatiroidi (pHPT)’nin küratif tedavisi cerrahidir. Cerrahi tedavi sonrası persistan ve nüks hastalık gelişebilmektedir. Bu çalışmada kliniğimizde pHPT nedeni ile cerrahi tedavi uygulanan hastalarda cerrahi kür oranını değerlendirmeyi amaçladık.
Gereç ve Yöntem: Kliniğimizde 2000-2015 yılları arasında deneyimli 2 cerrah tarafından pHPT nedeniyle paratiroidektomi yapılan hastaların verileri retrospektif olarak değerlendirildi. İlk paratiroidektomi sonrası en az 6 ay takip edilen hastalar çalışmaya dahil edildi. Hastalarda cerrahi kür, persistan ve nüks hastalık oranları değerlendirildi.
Bulgular: Bu dönemde kliniğimizde pHPT nedeniyle opere edilen, kriterlere uygun yaş ortalaması 54,9+13,1 yıl olan 357 hastaya (293K, 64E) 368 girişim uygulandı. İlk ameliyatta 116 hastaya (%32,5) bilateral boyun eksplorasyonu (BBE), 251 hastaya (%67,5) unilateral boyun eksplorasyonu (UBE) veya odaklanmış cerrahi (OC) uygulandı. İlk ameliyatta 343 hastada (%96,1) hastada kür sağlandı, 14 hasta (13K, 1E) (% 3,9) persistan kaldı. Preoperatif değerlendirme sonucunda 11 hastaya ikincil cerrahi girişim uygulandı. 10 hastaya (%90,9) UBE veya OC uygulandı, 1 hastaya parsiyel sternotomi uygulandı. Hastaların 10’unda kür sağlandı. Bunların 3’ünde ilk ameliyatta çıkarılmayan soliter paratiroid adenomu, 7 hastada ikinci adenom vardı. Dört hasta persistan kaldı (%1,1). Dört hastada ise takipte nüks hastalık gelişti (%1,1). Toplam kür oranı % 97,8’di.
Sonuç: pHPT’nin definitif tek tedavisi cerrahidir. Preoperatif değerlendirme ve uygun cerrahi planlama yapılarak yüksek cerrahi kür elde edilebilir. Bununla birlikte özellikle çift adenoma veya ektopik yerleşime bağlı olarak p-pHPT gelişebilir. p-pHPT’li hastaların tekrar görüntüleme yöntemleri ile değerlendirilip, uygun cerrahi planlama ile ikincil cerrahide yüksek kür oranı elde edilebilir ve bu da toplam cerrahi kür oranını arttırabilir. Nüks oranı nadirdir. (SETB-2021-03-079)
Objectives: The curative treatment of primary hyperparathyroidism (PHPT) is surgery. Persistent and recurrent disease may develop after surgical treatment. In this study, we aimed to evaluate the surgical cure rate in patients who underwent surgery for PHPT in our clinic.
Methods: The data of patients who underwent parathyroidectomy for PHPT by two experienced surgeons between 2000 and 2015 in our clinic were retrospectively evaluated. Patients who were followed for at least 6 months after their first parathyroidectomy were included in the study. Surgical cure and persistent and recurrent disease rates were evaluated in patients.
Results: During this period, 368 interventions were performed in 357 patients (293 F and 64 M) who were operated for PHPT in our clinic, with a mean age of 54.9±13.1 years. In the first surgery, 116 patients (32.5%) had bilateral neck exploration, 251 patients (67.5%) had unilateral neck exploration (UNE) or focused parathyroid surgery (FPS). In the first operation, 343 patients (96.1%) had cure, 14 patients (13 F and 1 M) remained persistent. Secondary surgical intervention was performed in 11 patients. UNE or FPS was performed to 10 patients (90.9%); partial sternotomy was performed to one patient. Ten of the patients had cure. Three of these patients had a solitary parathyroid adenoma that was not removed in the first surgery, and seven patients had a second adenoma. Four patients remained persistent (1.1%). Recurrent disease developed in four patients during follow-up (1.1%). Total cure rate was 97.8%.
Conclusion: The only definitive treatment for PHPT is surgery. High surgical cure can be achieved by pre-operative evaluation and appropriate surgical planning. However, persistent PHPT may develop, especially due to double adenoma or ectopic location. Patients with persistent PHPT can be evaluated with repeat imaging methods and with appropriate surgical planning, a high cure rate can be obtained in secondary surgery, which can increase the total surgical cure rate. Recurrence rate is rare.

7.Evaluation of Patients with Suspicion of COVID-19 in Pediatric Emergency Department
Emel Eksi Alp, Nazan Dalgic, Vuslat Yilmaz, Yuksel Altuntas, Haci Mustafa Ozdemir
doi: 10.14744/SEMB.2021.03360  Pages 179 - 187
Amaç: Koronavirüs hastalığı 2019 (COVID-19), çocuklarda farklı klinik tablolarla karşımıza çıkabilir. COVID-19 şüphesi olan çoğu semptomatik çocuğun ateş ve solunum sistemine ait şikayetleri mevcuttur. Bu retrospektif çalışmada, çocuk acil servisimize başvuran doğrulanmış ve olası COVID-19 hastalarının demografik özelliklerini, klinik özellikleri ve sonuçlarını tanımlamayı amaçladık.
Yöntem: Çocuk acil servisimize 11 Mart - 12 Mayıs 2020 tarihleri arasında COVID-19 şüphesi ile başvuran 135 çocuğu (1 ay-18 yaş) değerlendirdik. Hastaların aciliyetleri Pediatrik Değerlendirme Üçgeni (PDÜ) ve Acil Ciddiyet Skorlarına (ESI - Emergency Severity Index) göre değerlendirildi. Hastalar doğrulanmış vakalar (Grup 1) ve olası vakalar (Grup 2) olarak ayrıldı. Hastaların klinik, laboratuvar, radyolojik özellikleri ve hastalık ciddiyetleri karşılaştırıldı.
Bulgular: PDÜ değerlendirmesine göre 82 hasta (% 65,6) acil değildi. En sık ESI triyaj kategorisi düzey 3'tü (n=102, % 76.1). Kırk bir (% 30,4) hasta laboratuvar olarak doğrulanmış vaka olarak belirlendi. Elli beş (% 40,7) hasta 28 gün-4 yaş arasındaydı. COVID-19 pozitif hastalarda hastalığın başlangıcında en sık rastalanan şikayet, öksürük ile ateşti (n = 16, % 39). Altmış dört (% 47,4) hastada hafif hastalık mevcuttu ve 40 (% 29,6) hastada ek hastalık vardı. Grup 1'de nötropeni grup 2'den anlamlı derecede yüksekti (p=0,024). Grup 2'nin ortalama prokalsitonin ve eritrosit sedimantasyon hızı düzeyleri Grup 1'den anlamlı olarak yüksekti (sırasıyla p=0,012, p=0,028). Elli bir hastanın 28'inin toraks bilgisayarlı tomografisi COVID-19 ile uyumlu idi. Hastaların 51’i (% 37,8) acil servisten taburcu edilirken, 81'i (% 60) servise ve üçü (% 2,2) çocuk yoğun bakım ünitesine yatırıldı.
Sonuç: Çalışmamız sırasında olası 135 vakadan 45'inin tanısını SARS-CoV-2 polimeraz zincir reaksiyonu testi ile doğruladık. Doğrulanmış COVID-19 vakaları arasında, hastalarımızın çoğunda hafif veya orta derecede hastalık mevcuttu. Doğrulanmış vakalardan yalnızca üç hastanın kliniği ağır olarak sınıflandırıldı ve hiç kritik hastamız yoktu. (SETB-2020-12-237)
Objectives: Coronavirus disease 2019 (COVID-19) have different clinical presentations in children. Most symptomatic children with suspicion of COVID-19 have fever and respiratory symptoms. In this retrospective study, we aimed to describe demographic features, clinical characteristics, and outcomes of confirmed and probable COVID-19 patients admitted to our pediatric emergency department (ED).
Methods: We identified 135 children (aged 1 month-18 years) with suspicion of the COVID-19 who were admitted to our ED between March 11 and May 12, 2020. The urgency of patients was evaluated according to their Pediatric Assessment Triangle (PAT) and Emergency Severity Index (ESI) scores. Patients were divided into two groups as confirmed cases (Group 1) and probable cases (Group 2). Clinical, laboratory, radiologic features, and the disease severity of patients were analyzed.
Results: According to PAT evaluation, 82 patients (65.6%) were non-urgent. The most frequent ESI triage category level was 3 (n=102, 76.1%). Forty-one (30.4%) patients were identified as laboratory-confirmed cases. Fifty-five (40.7%) patients were between 28 days and 4 years of age. Fever with cough was the most frequent symptoms at the onset of illness in COVID-19 positive patients (n=16, 39%). Sixty-four (47.4%) patients had mild disease and 40 (29.6%) patients had comorbidities. In Group 1, neutropenia was significantly higher than Group 2 (p=0.024). Mean procalcitonin and erythrocyte sedimentation rate levels of Group 2 were significantly higher than Group 1 (p=0.012 and p=0.028, respectively). Twenty-eight of 51 patients had chest computed tomography findings which were compatible with COVID-19. Fifty-one (37.8%) patients were discharged from ED, 81 (60%) were admitted to the ward, and 3 (2.2%) were admitted to the pediatric intensive care unit.
Conclusion: During our study, we confirmed the diagnosis of 45 of 135 probable cases with the SARS-CoV-2 polymerase chain reaction test. Among confirmed COVID-19 cases, most of our patients had mild or moderate disease. The clinic of only confirmed three patients was classified as severe disease, and we had no critically ill patient.

8.The Relationship between Genotype and Phenotype in Primary Ciliary Dyskinesia Patients
Ayse Ayzit Kilinc, Memnune Nur Çebi, Zeynep Ocak, Haluk Cezmi Cokugras
doi: 10.14744/SEMB.2020.22567  Pages 188 - 192
Giriş: Primer siliyer diskinezi (PSD), özellikle solunum yollarını etkileyen, farklı klinik ve laboratuvar özellikleri ile karakterize kronik bir genetik hastalıktır. Tanısı oldukça zor olup, morbiditesi yüksektir. Son yıllarda genetik bilimindeki gelişmelerle birlikte hastalara tanı koyulma oranı oldukça artmıştır. Bu çalışmada, PSD hastalarının klinik, radyolojik ve laboratuvar özellikleri ile genetik analizleri arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır.
Gereç ve yöntem: Çalışmaya 2015-2019 tarihleri arasında PSD tanısı konulan ve ekzom analizi yapılan 14 çocuk dahil edildi. Hastaların tanı yaşları, vücut kitle indeksleri (VKİ)-Z skoru, klinik ve radyolojik bulguları, solunum fonksiyon testleri, balgam kültür üremeleri ve gen analizleri incelendi ve kıyaslaması yapıldı.
Bulgular: Hastaların 6’sı (% 43) kız, 8’i (%57) erkek olup, tanı anındaki medyan yaş değeri 9 (min-maks: 3-16) yıldı. Genetik analizlerinde DNAH5 (n: 4, %29), DNAH11 (n: 2, %14), RSPH4A (n: 2, %14), CCDC40 (n: 2, %14), DNAH9 (n: 1, %7), HYDIN (n: 1, %7), DNAH1 (n: 1, %7), ARMC4 (n: 1, %7) patojenik mutasyonları saptandı. İstatistiksel olarak anlamlı olmasa da CCDC40 mutasyonlarında tanı yaşının daha küçük olduğu ve VKİ Z- skorunun daha düşük olduğu tespit edildi. DNAH5, DNAH11, RSPH4A ve ARMC4 patojenik varyantlarında ise büyüme ve gelişme normal bulundu. Hastaların genetik analizleri ile klinik özellikleri, kültür üremeleri ve solunum fonksiyon testleri arasında anlamlı ilişki saptanmadı.
Sonuç: PSD hastalarının genetik incelemeleri sonucu elde edilen verilerle hastalığın olası klinik özellikleri ve prognozu hakkında daha detaylı bilgiler elde edilebileceği düşünülmektedir. Fakat yine de daha yüksek hasta sayılı klinik araştırmalara ihtiyaç duyulmaktadır. (SETB-2020-05-048)
Objectives: Primary ciliary dyskinesia (PCD) is a chronic genetic disease that affects the respiratory tract, characterized by different clinical and laboratory features. It has a very difficult diagnosis, and high morbidity. In recent years, with the advances in genetics, the rate of diagnosis has increased considerably. In this study, it was aimed to evaluate the relationship between PCD patients' clinical, radiological and laboratory features and genetic analysis.
Methods: The study included 14 children who were diagnosed with PCD between 2015-2019 and underwent exome analysis. Diagnostic ages, body mass indexes (BMI)- Z score, clinical and radiological findings, pulmonary function tests, sputum culture reproduction and gene analysis were evaluated and compared.
Results: Six of the patients (43%) were girls and 8 (57%) were boys, and the median age at the time of diagnosis was 9 (min-max: 3-16) years. Genetic analysis revealed pathogenic mutations in DNAH5 (n=4, 29%), DNAH11 (n=2, 14%), RSPH4A (n=2, 14%), CCDC40 (n=2, 14%), DNAH9 (n=1, 7%), HYDIN (n=1, 7%), DNAH1 (n=1, 7%), and ARMC4 (n=1, 7%). Although not statistically significant, it was found that the diagnosis age was lower and the BMI Z-score was lower in CCDC40 mutations. Growth parametres were normal in DNAH5, DNAH11, RSPH4A and ARMC4 pathogenic variants. No significant correlation was found between genetic analysis and clinical features, culture reproduction and pulmonary function tests of the patients.
Conclusion: It is thought that more detailed information about the possible clinical features and prognosis of the disease can be obtained by genetic examinations of PCD. However, clinical trials with higher patient numbers are still needed.

9.Retrospective Assessment of Ventilator-Associated Pneumonias due to Acinetobacter baumannii in an Oncology Hospital
Sevil Yesim Canturan, Nadim Yilmazer, Rukiye Sarikaya, Zuhal Avsar, Mustafa Ertek, Ilhan Uyaner
doi: 10.14744/SEMB.2021.01700  Pages 193 - 196
Amaç: Ventilatör ilişkili pnömoninin (VİP) kritik hastalarda hastalık ve ölüm oranlarıyla dikkate değer bir bağlantısı vardır ve sağlık bakım maliyetlerinde artışlara neden olur. Ancak bu pnömoni önlenebilirdir ve hastaneler VİP oranlarını azaltabilir. Bu çalışma, Sağlık Bilimleri Üniversitesi Dr. Abdurrahman Yurtaslan Ankara Onkoloji Eğitim ve Araştırma Hastanesi yoğun bakım ünitesinde ventilatör ilişkili pnömoni oranlarını etken organizmalardan biri olan Acinetobacter baumannii referans alınarak geriye dönük olarak değerlendirmeyi amaçlamıştır.
Yöntem: Bu çalışmaya 2011-2015 yılları arasında ilgili hastanede yatan toplam 2277 hasta dahil edilmiştir. Gerekli veriler hastane veri tabanları üzerinden hastaların bilgisayardaki tıbbi dosyaları incelenerek toplanmıştır. VİP oranı ve ventilatör kullanım oranı, Amerika Birleşik Devletleri Hastalık Kontrol Merkezi Ulusal Sağlık Güvenliği Ağı metodolojisi kullanılarak hesaplanmıştır.
Bulgular: Çalışmaya dahil edilen hastalardan 302’sinde (%13,26) VİP geliştiği görülmüştür. Bu hastaların 191’inde (%63,25), ventilatör ilişkili pnömoniye A. baumannii’nin neden olduğu mikrobiyolojik olarak teşhis edilmiştir. Ventilatör kullanım oranı ve VİP oranının havuzlanmış ortalamaları sırasıyla 0,70 ve 22,91 olarak bulunmuştur.
Sonuç: Bu çalışmanın sonuçları, ilgili hastanenin enfeksiyon kontrol komitesini mevcut enfeksiyon kontrol programını ve stratejilerini gözden geçirme konusunda motive edecektir, böylece yoğun bakım ünitesindeki yüksek ventilatör ilişkili pnömoni oranı mümkün olan minimum seviyeye indirilebilir. (SETB-2021-02-045)
Objectives: Ventilator-associated pneumonia (VAP) is associated with significant morbidity and mortality in critically ill patients and leads to increases in health-care costs. However, it is preventable, and hospitals can decrease VAP rates. This study aims to retrospectively assess VAP rates in the intensive care unit of Dr. Abdurrahman Yurtaslan Ankara Oncology Training and Research Hospital of the University of Health Sciences, with reference to Acinetobacter baumannii, one of the causative organisms.
Methods: This study enrolled a total of 2277 patients hospitalized between the years of 2011 and 2015. The required data were collected by reviewing medical files of the patients through computerized hospital databases. VAP rate and ventilator utilization (VU) ratio were calculated using the United States Center for Disease Control National Healthcare Safety Network methodology.
Results: Of the study patients, 302 (13.26%) were seen to have developed VAP. Among these patients, 191 (63.25%) were microbiologically diagnosed VAP caused by A. baumannii. Pooled means of VU ratio and VAP rate were 0.70 and 22.91, respectively.
Conclusion: The results of this study will motivate the infection control committee of the study hospital to assess current infection control program and strategies so that high VAP rate in the study intensive care unit can be reduced to the minimum possible level.

10.Evaluation of Healthy Lifestyle Behaviors in Psoriasis Patients
Fatma Deniz, Ilknur Kivanc Altunay, Ezgi Ozkur, Asli Aksu Cerman, Hilal Kaya Erdogan, Isil Bulur
doi: 10.14744/SEMB.2020.01799  Pages 197 - 202
Amaç: Çalışmamızda, psoriasisli hastalar ile sağlıklı kontrol grubu arasında sağlıklı yaşam biçimi davranışlarının karşılaştırılması amaçlanmıştır.
Yöntem: Bu vaka kontrol çalışmasına 18 yaşından büyük 80 psoriasis hastası ile cinsiyet ve yaş açısından eşleştirilmiş 80 sağlıklı kontrol dahil edildi. Katılımcılara sosyodemografik veri toplama formu ve “Sağlıklı Yaşam Biçimi Davranışları Ölçeği-II (SYBDÖ-II)” doldurtuldu. SYBDÖ-II 52 maddeden oluşur ve sağlığı geliştirici davranış sonuçlarının altı bileşenini ölçer: beslenme, fiziksel aktivite, sağlık sorumluluğu, manevi büyüme, kişilerarası ilişkiler ve stres yönetimi. Yüksek puanlar, kişinin belirtilen sağlık davranışlarını yüksek düzeyde uyguladığını göstermektedir.
Bulgular: SYBDÖ-II toplam puanları hasta grubunda 128,3 ± 21,1 ve kontrol grubunda 132,5 ± 22,3 idi. Skorlara göre, psoriasis hastaları orta düzeyde sağlığı geliştiren yaşam tarzına sahip bulunurken, kontroller iyi düzeyde sağlığı geliştiren yaşam tarzına sahipti. Öte yandan, hastaların manevi gelişim skorları (ortalama ± SD = 25,6 ± 4,9) kontrollerden istatistiksel olarak daha düşüktü (ortalama ± SD = 27,3 ± 4,5) (p = 0,040). Ek olarak, hasta grubunda manevi gelişim skoru ile hastalık süresi negatif yönde korele idi (r = -0,287, p = 0,01). Ayrıca, hasta grubunda ek komorbiditesi olanların beslenme puanı, sadece psoriasisi olanlara göre anlamlı düzeyde yüksekti (p=0,002).
Sonuç: Bu çalışma, Türk toplumunda psoriasis hastaları ile sağlıklı gönüllülerin sağlıklı yaşam biçimi davranışlarını karşılaştıran ilk çalışmadır. Dermatologların görevi, sadece psoriasis lezyonlarının medikal tedavisi değil; aynı zamanda hastaların yaşam tarzı davranışlarını sorgulamak ve hastalarda sağlıklı davranışların gelişimini desteklemektir. (SETB-2019-12-147)
Objectives: The purpose of our study was to compare healthy lifestyle behaviors between psoriasis patients and healthy controls.
Methods: This case–control study included 80 psoriasis patients and 80 sex- and age- matched healthy controls aged over 18. Participants completed the socio-demographic data form and the Health-Promoting Lifestyle Profile II (HPLP-II). The HPLP-II consists of 52 items and measures six components of health-promoting behavior outcomes: Nutrition, physical activity, health responsibility, spiritual growth, interpersonal relations, and stress management. Higher scores show that the individual applies the specified health behaviors at a high level.
Results: HPLP-II total scores were 128.3±21.1 in patient group and 132.5±22.3 in control group. Based on the scores, psoriasis patients showed a moderate level of health-promoting lifestyle, while controls showed a good level of health-promoting lifestyle. Spiritual growth score of patients (mean±SD = 25.6±4.9) was statistically lower than the controls (mean±SD = 27.3±4.5) (p=0.040). In addition, spiritual growth score and disease duration were negatively correlated in the patient group (r=–0.287, p=0.01). Furthermore, nutrition score of those with additional comorbidity was significantly higher than those with psoriasis alone in patient group (p=0.002).
Conclusion: This is the first study to compare healthy lifestyle behaviors of psoriasis patients and healthy volunteers in Turkish population. The task of dermatologists is not only the medical treatment of psoriasis lesions but also questioning patients’ lifestyle behaviors and supporting the development of healthy behaviors in patients.

11.Lumbar Intradiscal Ozone Chemonucleolysis Applied Together with the Epidural Steroid Treatment
Mustafa Kilic, Tulay Ercalik, Burak Ozdemir, İlhan Yıilmaz, Ali Serdar Oguzoglu, Levent Aydin, Balkan Sahin, Ahmet Murat Musluman, Adem Yilmaz, Haci Mustafa Ozdemir
doi: 10.14744/SEMB.2020.55649  Pages 203 - 209
AMAÇ: İntradiskal ozon tedavisi bel ağrısı olan ve konservatif tedaviye cevap vermeyen hastalara uygulanabilen minimal invaziv bir yöntemdir. Retrospektif olarak tasarlanan bu çalışma; klinik etkinliği, yan etkileri ve komplikasyon oranlarını değerlendirmeyi amaçlamıştır.
GEREÇ VE YÖNTEM: Çalışmaya Ocak 2016 - Nisan 2018 tarihleri arasında, lomber dejeneratif disk hastalığı (LDDD) olan ve intradiskal O2-O3 tedavisi uygulanan hastalar dahil edildi. Ağrı ve iş görmezlik düzeyleri enjeksiyon öncesi, enjeksiyon sonrası, postoperatif bir aylık ve bir yıllık dönemlerde Görsel Analog Skala (VAS) ve Oswestry Özürlülük İndeksi (ODI) kullanılarak değerlendirildi.
BULGULAR: Yaş ortalaması 38.9 ± 5.7 yıl olan toplam 520 hasta (270 erkek ve 250 kadın) çalışmaya dahil edildi. Enjeksiyon sonrası birinci ay ve birinci yıl VAS ve ODI skorları enjeksiyon öncesi skorlardan anlamlı olarak düşüktü (p <0.001). VAS skorunda azalma (% 50'den fazla) birinci ayda hastaların% 60.2'sinde ve ilk yılda hastaların% 52.9'unda bulundu. Önemli bir yan etki kaydedilmedi.
SONUÇLAR: LDDD ile ilişkili bel ağrısının tedavisi için perkütan uygulama tekniklerinden biri olan epidural steroid tedavisi ile birlikte uygulanan intradiskal ozon tedavisinin; başarılı sonuçları, klinik etkinliği ve düşük yan etki oranı vardır. Uygun hastalarda ameliyattan önce düşünülmesi gereken yöntemlerden biridir. (SETB-2020-05-074)
Objectives: Intradiscal ozone treatment is a minimally-invasive method that can be applied to patients who have low back pain and do not respond to conservative treatment. This retrospectively designed study aimed to evaluate its clinical efficacy, adverse effects, or complication rates.
Methods: Patients with lumbar degenerative disc disease (LDDD) who underwent intradiscal O2-O3 treatment between January 2016 and April 2018 were included in the study. Pain and disability levels were assessed at pre-injection, 1-month and 1-year post-injection periods using visual analog scale (VAS) and Oswestry Disability Index (ODI), respectively.
Results: A total of 520 patients (270 males and 250 females) with the mean age of 38.9±5.7 years included in the study. First-month and 1st-year post-injection VAS and ODI scores were significantly lower than pre-injection scores (p<0.001). Remarkable VAS score reduction (more than 50%) was found in 60.2% of patients at 1st month and in 52.9% of patients at the 1st year. No important side effects recorded.
Conclusion: Intradiscal ozone therapy applied together with the epidural steroid treatment, one of the percutaneous application techniques for the treatment of low back pain related to LDDD, has successful outcomes, clinical efficacy, and low rate of side effects, and thus, is one of the methods that should be considered before surgery when appropriate patients.

12.Retinal Vascular Changes in Patients with Chronic Obstructive Pulmonary Disease: An Optical Coherence Tomography Angiography Study
Abdurrahman Alpaslan Alkan, Eyup Duzgun, Murat Karapapak, Mufide Arzu Ozkarafakili, Ece Ozdemir Zeydanli, Gurcan Dogukan Arslan, Mehmet Egemen Karatas, Dilek Guven
doi: 10.14744/SEMB.2020.28000  Pages 210 - 216
Amaç: Çalışmamız kapsamında Kronik Obstruktif Akciğer Hastalığı (KOAH) olan hastalarda retinal vasküler dansite ve kan akımı değişikliklerinin optik koherens tomografi anjiografi (OKTA) (AngioVue Avanti, Optovue) cihazı yardımıyla araştırılması amaçlanmıştır.
Gereç ve Yöntem: KOAH’ı olan 30 hastanın 30 gözü ile 30 kişilik sağlıklı kontrol grubunun 30 gözü OKTA yardımıyla değelendirilmiştir. Foveal ve parafoveal vasküler dansite, iç retinal ve koryokapiller kan akımı ve foveal avasküler zon (FAZ) alanı ölçülmüş ve gruplar arasında kıyaslanmıştır.
Bulgular: Dış retinal kan akımı ve koryokapiller kan akımı arasında gruplar arasında istatistiksel anlamlı fark saptanmamıştır (p=0.609, p=0.162). FAZ ve FAZ perimetre değerlerinde gruplar arasında istatistiksel anlamlı fark saptanmamıştır (p=0.725, p=0.820). Süperfisiyal foveal ve parafoveal alanlardaki vasküler dansite ölçümlerinde gruplar arasında istatistiksel anlamlı fark saptanmamıştır (p>0.05, hepsi için). Derin parafoveal vasküler dansite değerlerinin, superior ve inferior kadran dışında, incelenen tüm alanlarda KOAH grubunda kontrol grubuna göre istatistiksel anlamlı olarak daha düşük olduğu görülmüştür.
Sonuç: Çalışmamızın sonuçları KOAH ilişkili hipoksi ve endotelyal disfonksiyonun parafoveal alanda vasküler dansite kaybına sebep olduğunu ilk defa ortaya koymuştur. (SETB-2020-07-118)
Objectives: In the current study, we aimed to investigate retinal vascular density and blood flow changes in patients with chronic obstructive pulmonary disease (COPD) using optical coherence tomography angiography (OCTA) (AngioVue Avanti, Optovue).
Methods: Thirty eyes of 30 patients with COPD and 30 eyes of 30 healthy controls were evaluated with OCTA. Foveal and parafoveal vessel density, inner retinal and choriocapillary flow area, and foveal avascular zone (FAZ) area were measured and compared between the groups.
Results: No statistically significant differences were observed in the outer retinal flow area and choriocapillary flow area measurements between the groups (p=0.609 and p=0.162, respectively). There was no statistically significant difference in FAZ and FAZ perimeter values between the groups (p=0.725 and p=0.820, respectively). Vascular density measurements in the superficial foveal and parafoveal areas were not statistically significantly different between the groups (p>0.05, for all). Deep parafoveal vascular density values of the COPD group were statistically significantly lower than the control group in all investigated areas except the superior and inferior quadrants.
Conclusion: The results of our study demonstrated for the first time that vascular density decreased in the parafoveal area due to COPD-related hypoxemia and endothelial dysfunction.

13.Evaluation of Celiac Trunk, Hepatic Artery Variations, and Their Collateral Arteries by Multi-Slice Computed Tomography
Fatih Cankal, Mustafa Kaya, Mehmet Ali Guner
doi: 10.14744/SEMB.2021.90698  Pages 217 - 223
Amaç: Çölyak Trunk abdominal aortun ilk eşleşmemiş dalı olup, başta karaciğer, mide ve dalak olmak üzere üst karın yapılarına kan sağlar. Pankreas, dalak, safra kesesi, karaciğer ameliyatları ve kemoembolizasyon gibi girişimsel radyolojik işlemler öncesinde varyant anatomileri bilmek önemlidir. Çalışmamızın amacı, yeterince çalışılmamış diyafragmatik krus ile vasküler yapılar arasındaki mesafelerin ölçülmesi ve vasküler varyasyonlar ile kollateral dallar arasındaki muhtemel ilişkilerin saptanmasıdır.
Yöntem: Haziran 2016 - Temmuz 2020 tarihleri arasında, merkezimizde, Çok Kesitli Bilgisayarlı Tomografi incelemesi yapılan 200 kolorektal kanserli hastanın (114 erkek, 86 kadın) görüntüleme bulguları retrospektif olarak incelendi. Çölyak Trunk, Hepatik Arter varyasyonları, kollateral oluşumlar, yaş, cinsiyet arasındaki ilişkiler Spearman’s Rho test ile değerlendirildi.
Bulgular: Diyafram krusu ile çölyak trunk arasındaki mesafe 4-60 mm (ortalama 24,3 mm), çölyak trunk ile superior mezenterik arter (SMA) arasındaki mesafe 2,5-35 mm (ortalama 8,6 mm), çölyak trunk çapı 4,6-9,4 mm (ortalama 7,3 mm) ve ana hepatik arter (CHA) çapı 2,4-5,8 mm (ortalama 4,1 mm) ölçüldü. Çalışmamızda Çölyak Trunk, Hepatik Arter varyasyonları ile kollateral arterler arasında istatistiksel olarak anlamlı korelasyon (r -0,124 - 0.116 aralığında, p> 0.05) saptanmamakla beraber Michel's tip V ve tip VIII gibi sol gastrik arterden çıkan tek aksesuar sol hepatik arter olgularında CHA ve SMA arasındaki kollaterallerin nispeten daha sık olduğu söylenebilir (p = 0,1).
Sonuç: Çalışmamız geçmişte çok az çalışılan diyafragmatik krus-vasküler yapılar arasındaki mesafeleri tespit ederek literatüre katkı sağlamıştır. Çalışmamızda tespit ettiğimiz Çölyak Trunk ve Hepatik Arter varyasyonlarının sıklıkları, malignitesi olmayan hasta gruplarıyla yapılmış önceki çalışmaların sonuçları ile benzerdir. (SETB-2021-03-074)
Objectives: Celiac Trunk (CT) is a vital artery and the first unmatched branch of the abdominal aorta, providing blood to upper abdominal structures, particularly the liver, stomach, and spleen. It is essential to know its anatomy in terms of pancreas, spleen, gallbladder, liver surgeries, and interventional radiological procedures such as chemoembolization. The aim of our study is to contribute to the literature with the measurements of distances between the diaphragmatic crus and vascular structures with their diameters, which have been studied insufficiently, and to detect the possible relationships between vascular variations and collateral branches.
Methods: Imaging findings of 200 patients (114 males and 86 females), who underwent Multi-Section Computed Tomography examination with various indications in our center between June 2016 and July 2020, were retrospectively analyzed. The statistical relations between CT and Hepatic Artery variations, collateral formations, age, and gender were evaluated with the Spearman’s Rho Correlation Coefficient Test.
Results: The distance between the crus of diaphragm and CT was 4–60 mm (mean 24.3 mm), the distance between CT and superior mesenteric artery (SMA) was 2.5–35 mm (mean 8.6 mm), CT diameter was 4.6–9.4 mm (mean 7.3 mm), and the main hepatic artery diameter was 2.4–5.8 mm (mean 4.1 mm). There was no correlation in our study between CT, Hepatic Artery variations, and their collaterals (r in range of −20,124–0.116, p>0.05). It can be said that in cases of the single accessory left hepatic artery originating from the left gastric artery, such as Michel’s Type V and Type VIII, collaterals between common hepatic artery and SMA were relatively more frequent (p=0.1).
Conclusion: Our study contributed to the literature by measuring the distance between diaphragmatic crus-vascular structures, which has been little studied in the past. Frequencies of CT and Hepatic Artery variations that have been detected in our study are similar to the results of the previous studies with non-malignancy patient groups.

14.Evaluation of Human Epidermal Growth Factor Receptor 2 Overexpression, Clinicopathological Characteristics, and Factors Affecting Survival in Gastric Cancer
Ozde Melisa Celayir, Fatih Selcukbiricik, Canan Tanik, Yuksel Altuntas
doi: 10.14744/SEMB.2021.23356  Pages 224 - 231
Amaç: Mide kanserli hastalarda aşırı HER2 ekspresyonunun, klinikopatolojik özellikleri ve sağkalımı etkileyen faktörleri değerlendirmek.
Yöntemler: Çalışma, 2005-2012 yılları arasında hastanemize başvuran 128 mide kanseri (non-lenfoma histolojik tip) olgusu ile yapılan retrospektif bir çalışmadır. Hastaların demografik özellikleri, performans skoru, tümör lokalizasyonu, ameliyat hakkında bilgiler, HER2 ölçümleri, histopatolojik özellikleri, evreleri, tedavi özellikleri, metastaz bölgeleri ve genel sağkalım süresi tıbbi kayıt sisteminden elde edildi. HER2 skorlaması için immüno-histokimyasal analiz yapıldı.
Bulgular: Çalışma grubunda 89 (% 69,5) erkek ve 39 (% 30,5) kadın vardı ve hastaların ortanca yaşı 64 idi. Medyan sağkalım süresi 24,43 aydı. Hastaların 5 yıllık sağkalım oranı % 35.4 ± 5.9 olarak hesaplandı. Genel sağkalım süresinin daha yüksek HER2 seviyeleri olan grupta ve ayrıca ileri evre kanseri olanlarda daha kısa olduğu bulunmuştur. Perinöral invazyonlu ve ileri evre hastalarda 5 yıllık sağkalım oranı anlamlı olarak daha düşük bulundu. Bununla birlikte, 5 yıllık sağkalım oranı, lenfovasküler invazyon, cerrahi sınır tutulumu ve HER2 seviyeleri ile ilişkili değildi. Cinsiyet, histolojik alt tip, evre ve cerrahi sınırın genel sağkalım üzerindeki etkilerini değerlendirmek için yapılan çok değişkenli Cox Regresyon analizinde hastalık evresinin sağkalım üzerinde etkili tek faktör olduğu bulundu. Cinsiyet, histolojik alt tip ve cerrahi sınırın prognoz üzerine etkisi yoktu.
Sonuç: Mide kanserlerinde 5 yıllık sağkalım oranı ileri evre hastalığı olanlarda daha düşük bulundu. Daha yüksek HER2 seviyesi ve hastalık evresi, daha kısa genel hayatta kalma süresi ile ilişkilendirildi. (SETB-2020-11-241)
Objectives: The objective of the study was to evaluate the human epidermal growth factor receptor 2 (HER2) overexpression, clinicopathological features, and factors affecting survival in patients with gastric cancer.
Methods: The study is a retrospective study conducted with 128 cases of gastric cancer who were admitted to Şişli Hamidiye Etfal Training and Research Hospital between 2005 and 2012. Patients’ demographic characteristics, performance score, tumor localization, information about surgery, HER2 measurements, histopathological characteristics, stage, treatment features, metastasis sites, and overall survival time were obtained from medical records. Immunohistochemical analysis was performed for HER2 scoring.
Results: There were 89 (69.5%) men and 39 (30.5%) women in the study group, and the median age of the patients was 64 years. The median survival time of the patients was 24.43 months. The survival rate of the patients was calculated as 35.4±5.9%. Overall survival time was found to be shorter in the group with higher HER2 levels and also those with advanced-stage cancer. The survival rate was found to be significantly lower in patients with perineural invasion and advanced stage. However, the survival rate was not associated with lymphovascular invasion, surgical margin involvement, and HER2 levels. In the multivariate Cox Regression analysis performed to assess the effects of gender, histological subtype, stage, and surgical margin on overall survival, disease stage was found to be the only factor effective on survival. Gender, histological subtype, and the surgical margin did not affect prognosis.
Conclusion: The survival rate in gastric cancers was found to be lower in those with advanced-stage disease. Higher HER2 level and the disease stage were associated with shorter overall survival time.

15.Human Papilloma Virus Frequency and Genotypes; Evaluation of the 4879 Screenings Made with Polymerase Chain Reaction and Chip Array Between 2001 and 2019 in Istanbul
Gurcan Vural, Nedim Polat
doi: 10.14744/SEMB.2021.67355  Pages 232 - 236
Amaç: Türkiye’de İstanbul’da HPV (Human Papilloma Virüs) sıklığı ve tiplerinin dokümante edilmesi yanısıra, saptanan bu alt tipler ve sitolojik ve patolojik tanıların ilişkisinin değerlendirilmesi.
Gereçler ve Yöntem: İstanbul’da 2001-2019 yılları arasında moleküler patoloji departmanımızda 4879 olgu çalışılmıştır. 2001-2010 arasında 1692 olgu klasik hibridizasyon ve PCR (polimeraz zincir reaksiyonu) ile HPV 6,11,16,18, 33 için taranmıştır. 2011 yılından itibaren chip array ile günümüzde kırkdokuza varan HPV tiplemesi 3187 olgu için yapılmıştır. Olgular sitolojik-histopatolojik değerlendirmelerde prekanseröz değişiklik ve koilosit görülmesi üzerine veya tarama amacıyla ya da HPV aşılaması öncesi klinisyenler tarafından patoloji merkezine ve hastane patoloji departmanına yönlendirilmiştir.
Bulgular: Bu çalışmada HPV sıklığı %10,8 olarak saptanmıştır (527 HPV-pozitif olgu). Bunlar içinde 348 olgu beraberinde düşük riskli grup olsun ya da olmasın yüksek riskli gruptur. Olguların yüksek riskli HPV tiplerine göre dağılımına baktığımızda HPV 16 (%41,7), HPV 31 (%11.7), HPV 52 (%7.9), HPV 51 (%7.1), HPV 33 (%6.9), HPV 45 (%6.5), HPV 18 (%6.3), HPV 39 (%6.1) ve HPV 58 (%5.8) olarak belirlenmiştir. HSIL (yüksek dereceli skuamöz epiteliçi lezyon) olgularında çoklu enfeksiyon sıklığı %28’dir. Sitolojik ya da histopatolojik olarak prekanseröz, LSIL (düşük dereceli skuamöz epiteliçi lezyon) ve HSIL değişiklik gösteren olgularda HPV sıklığı sırası ile %38 ve %72’dir. Servikal kanser saptanan 10 olgunun 9’unda HPV saptanmıştır (%90).
Sonuç: Çalışmada en sık HPV 16 saptanmıştır. Onu sırası ile HPV 31, 52, 51, 33, 45, 18, 39 ve 58 takip etmektedir. Çift enfeksiyonlarda gözlenen en sık birliktelik HPV 16 ve 58 arasında olmuştur. İstanbul’da HPV sıklığının gelişmiş ülkelerden çok farklı olmadığını görülmektedir. Tarama testleri, PCR ve chip array çalışmaları yanı sıra toplum koruyucu hekimlik açısından bilgilendirilmeli, prezervatif kullanımının önemi vurgulanmalıdır (SETB-2021-01-022).
Objectives: The aim of this study is the documentation of human papilloma virus (HPV) frequency and types seen in the city of Istanbul, Turkey, as well as evaluation of the relationship between these subtypes and cytological and pathological diagnoses.
Methods: 4879 cases were studied in our molecular pathology department between 2001 and 2019 in Istanbul. Between 2001 and 2010, 1692 cases were screened for HPV 6, 11, 16, 18, 31, and 33 by conventional hybridization and polymerase chain reaction (PCR). Since 2011, up to 49 HPV typing has been performed for 3187 cases with chip array. The cases were referred to the pathology center and the hospital pathology department by clinicians for screening before HPV vaccination and on the observation of precancerous changes and koilocyts in cytological-histopathological evaluations.
Results: In this study, the frequency of HPV was found to be 10.8% (527 HPV-positive cases). Among these, 348 cases were high-risk groups, whether or not they were previously associated with a low-risk group. When we look at the distribution of the cases according to the high-risk HPV types, HPV 16 is the most common type. The frequencies of occurrence of other HPV types are as following: HPV–16: 41.7%, HPV–31: 11.7%, HPV–52: 7.9%, HPV–51: 7.1%, HPV–33: 6.9%, HPV–45: 6.5%, HPV–18: 6.3%, HPV–39: 6.1%, and HPV–58: 5.8%. It was further found that multiple infections were 28% of high grade squamous intraepithelial lesion cases. HPV frequency was 38% and 72%, respectively, in cases with cytologically or histopathological precancerous, low-grade squamous intraepithelial lesion, and HSIL changes. As a final note, HPV was detected in 9 of 10 cases with cervical cancer (90%). Only 1 adenocarcinoma case detected in the series was a double infection with HPV types 18 and 45.
Conclusion: HPV 16 was the most common type found in this study. It is followed by types 31, 52, 51, 33, 45, 18, 39, and 58, respectively. The most common association observed in double infections was between HPV 16 and 58. It was also observed that the incidence of HPV in the city of Istanbul, Turkey, was similar to other developed countries. As a final note, in addition to screening tests, PCR and chip array studies should be conducted and the community should be informed about preventive medicine and the importance of condom use.

16.Analysis of Clinical-Radiological-Pathological Factors in FN/SFN Bethesda Category Thyroid Nodules, Contribution of FNAB Repeat, Single Center Experience
Ramazan Ucak, Deniz Turkyilmaz, Nurcihan Aygun, Cennet Sahin, Banu Yilmaz Ozguven, Fevziye Kabukcuoglu, Mehmet Uludag
doi: 10.14744/SEMB.2021.69379  Pages 237 - 246
Amaç: Folliküler neoplazm/folliküler neoplazm şüphesi (FN/FNS) Bethesda Kategori (BC)-4 grubu olgular, gri zon olarak bilinmektedir. Sitolojide bu tanıyı alan nodüller eksize edilmektedir. Ancak, bu nodüllerin çok azı maligndir. Amacımız, gereksiz cerrahiyi azaltmak için klinik-radyolojik-patolojik parametrelerin kullanılabilirliğini araştırmaktır. Yanısıra, bu nodüllerde önerilmeyen, ancak klinik ya da hastaya bağlı nedenlerle yapılmış FNAB tekrarının yararını sorguladık.
Yöntem: Ocak 2014-Eylül 2020 tarihleri arasında kurumumuzda yapılan tüm tiroid İİAB hastalarının dosyaları veri tabanında tarandı. Bu hastaların mevcut tüm kaynaklardan elde edilen histopatolojik ve klinik sonuçları kaydedildi. Çalışmamızda bu dönemde İİAB uygulanan 3624 nodül arasında sitoloji sonuçları FN / FNS olarak sınıflandırılan 185 (%5,1) nodül tespit edildi. 28 hasta çalışma grubundan çıkarıldı. Bu nodüllere sahip hastalardan, ameliyat edilen ve çalışma kriterlerini karşılayan 21-82 yaş arası 157 hastaya ait 157 nodül belirlendi. Tüm hastaların dosyaları tarandı ve yaş, cinsiyet, ultrasonografik nodül özellikleri, İİAB tekrarı, ameliyat tipi ve postoperatif patoloji sonuçları kaydedildi. Tüm veriler nodül özellikleri ile karşılaştırılarak analiz edildi. İstatistiksel analiz için SPSS 15.0 for Windows programı kullanıldı.
Bulgular: Malignite sıklığı ile erkek cinsiyet ve hipervaskülarizasyon arasında anlamlı ilişki bulundu (sırasıyla p = 0,017, p = 0,002). İki cm'den büyük nodüllerde malignite daha azdı (p = 0,014). Diğer klinik ve radyolojik özellikler ile malignite arasında ilişki yoktu. FNAB tekrarı olan 29 nodülde malignite ile ileri yaş (52.9), 2 cm'den küçük nodül varlığı ve hipervaskülarizasyon arasında anlamlı ilişki bulundu (sırasıyla p = 0.047, p = 0.047, p = 0.030).
Sonuç: Hipervasküler, hipoekojenik, mikrokalsifik BC-4 nodülleri olan (erkek cinsiyette ve yaşlı hastalar daha büyük risk altında) hastaların dikkatlice gözden geçirilmesini tavsiye ediyoruz. Ciddi malignite riski nedeniyle, bu özelliklere sahip hastalarda operasyon sırasında nodüle uygulanan frozen section ile inceleme sonrasında total tiroidektomi ile hasta yönetimine hazırlıklı olunmalıdır. (SETB-2021-03-091)
Objectives: Follicular neoplasm/suspected follicular neoplasm (FN/FNS) Bethesda Category (BC)-4 group cases are known as the gray zone. Nodules diagnosed in cytology are excised. However, very few of these nodules are malignant. Our aim is to investigate the usability of clinical-radiological-pathological parameters to reduce unnecessary surgery. In addition, we questioned the benefit of repeating fine-needle aspiration biopsy (rFNAB) in these nodules, which is not recommended, but performed for clinical or patient-related reasons.
Methods: The files of all thyroid FNAB patients conducted in our institution between January 2014 and September 2020 were scanned in the database. In our study, 185 (5.1%) nodules with cytology results of which were classified as FN/FNS were identified among 3624 nodules that were applied FNAB during this period. Twenty-eight patients were excluded from the study group. 157 nodules belonging to 157 patients between the ages of 21 and 82 years who were operated and met the study criteria were identified from patients with these nodules. The files of all patients were scanned and the results of age, gender, ultrasonographic nodule characteristics, FNAB repeat, type of surgery, and postoperative pathology were recorded. All data were analyzed by comparing them with nodule features. SPSS 15.0 for Windows program was used for statistical analysis.
Results: A significant correlation was found between the incidence of malignancy and male gender and hypervascularization (p=0.017 and p=0.002, respectively). Malignancy was less in nodules larger than 2 cm (p=0.014). There was no relationship between other clinical and radiological features and malignancy. In 29 nodules with rFNAB, a significant correlation was found between malignancy and advanced age (52.9-years-old), presence of nodules smaller than 2 cm and hypervascularization (p=0.047, p=0.047, and p=0.030, respectively).
Conclusion: We recommend careful review of patients with hypervascular, hypoechogenic, and microcalcific BC-4 nodules (male gender and older patients at greater risk). Because of the serious risk of malignancy, patients with these features should be prepared for patient management with total thyroidectomy after examination with frozen section applied to the nodule during the operation.

17.Evaluation of Relationship between fQRS and CD4/CD8 Ratio in Patients with HIV
Ayse Sababli Cetin, Sukru Cetin, Ilyas Dokmetas
doi: 10.14744/SEMB.2020.12980  Pages 247 - 252
Giriş ve Amaç: Miyokardiyal disfonksiyon HIV enfekte hastalarda önemli morbidite nedenidir. CD4 T hücre seviyesinde düşme ve CD4/CD8 oranın tersine dönmesi kardiyovasküler olaylar ile ilişkilendirilmiştir. Fragmented QRS (fQRS) miyokardiyal disfonksiyon ve kardiyovasküler olayları gösterebilmektedir. Bu çalışmanın amacı HIV enfekte hastalarda fQRS varlığını ve etki eden faktörleri araştırmaktır.
Materyal ve Metod: Bu vaka kontrol çalışmasına 153 ayaktan HIV enfekte hasta (%97 male) ve 141 sağlıklı gönüllü (%96 male) alındı. Kardiyak hastalık öyküsü, aritmi, diyabet, kanser, tiroid disfonksiyonu çalışma dışı bırakıldı. Tüm katılımcılara elektrokardiyografi, ekokardiyografi, biyokimya testleri yapıldı. HIV enfekte hastalara CD4 T hücre sayısı, CD8 T hücre sayısı ve HIV RNA düzeyi bakıldı.
Bulgular: Her iki grupta bazal karakteristik özellikler benzerdi. Ortalama nadir CD4 T hücre seviyesi 356 cell/cm3, undercontrol HIV %48 ve ART kullanımı %64 seviyesindeydi. HIV enfekte olanlarda daha düşük sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonu (LVEF), daha yüksek Tie index ve daha fazla sayıda fQRS saptandı. fQRS var olan HIV enfekte hastalarda daha düşük nadir CD4 T hücre seviyesi, CD4/CD8 oranı ve daha yüksek Tie index görüldü. Multivariant analizde CD4/CD8 oranı ve LVEF, HIV enfekte hastalarda fQRS göstermede bağımsız prediktör olarak saptandı.
Taştışma: HIV enfekte hastalarda miyokardiyal disfonksiyon görülebilmektedir. CD4/CD8 oranı düşük olan HIV enfekte hastalarda miyokardiyal disfonksiyon açısından dikkatli olunmalıdır. (SETB-2020-01-07)
Objectives: Myocardial dysfunction is an important cause of morbidity in human immunodeficiency virus (HIV)-infected patients. Decline in CD4 T-cell level and reversal of CD4/CD8 ratio was associated with cardiovascular events. Fragmented QRS (fQRS) can show myocardial dysfunction and cardiovascular events. The aim of this study is to investigate the presence of fQRS in HIV-infected patients and the factors affecting it.
Methods: This case-control study included 153 outpatient HIV patients (97% male) and 141 healthy subjects (96% male). Patients with cardiac disease history, arrhythmia, diabetes, cancer disease, and thyroid dysfunction were excluded from the study. Electrocardiogram, echocardiography, and biochemistry tests were performed to all participants. CD4 and CD8 T cell count, and HIV RNA level were measured in HIV-infected patients.
Results: Both groups had similar basal characteristics. Mean CD4 T-cell level was 356 cell/cm3, HIV was under control in 48%, and the rate of antiretroviral treatment use was 64%. HIV-infected patients had lower left ventricular ejection fraction (LVEF), higher Tei index, and more fQRS. HIV-infected patients with fQRS had lower nadir CD4 T-cell levels, lower CD4/CD8 ratio, and higher Tie index. In multivariate analysis, CD4/CD8 ratio and LVEF were found to be independent predictors of fQRS in HIV-infected patients.
Conclusion: Myocardial dysfunction can be seen in HIV-infected patients. Caution should be exercised in terms of myocardial dysfunction in HIV-infected patients with low CD4/CD8 ratio.

18.Antibiotic Stewardship Program Experience in a Training and Research Hospital
Emel Eksi Alp, Ahsen Oncul, Nazan Dalgic, Cem Akgun, Elif Aktas, Banu Bayraktar
doi: 10.14744/SEMB.2020.96337  Pages 253 - 261
Amaç: Akılcı antibiyotik kullanımının yaygınlaştırılması için Antibiyotik Yönetim Programları (AYP) geliştirilmiştir. Hastanemiz, Türkiye'de AYP uygulamalarının başlatıldığı ilk merkezlerden biridir. Bu çalışmada, 2013 yılından beri hastanemizde uyguladığımız AYP deneyimlerimizi paylaşmayı amaçladık.
Yöntem: Hastalık Kontrol ve Önleme Merkezleri'nin hazırlamış olduğu AYP kontrol listesi hastanemiz programına uygulandı. Cerrahi profilaksi kılavuzları ve uygulamalarında düzenlemeler yapıldı. Hastane enfeksiyon sürveyansından cerrahi profilaksiler ve nokta prevalans çalışmalarından antibiyotik kullanımı değerlendirildi. Hastane eczane kayıtlarından antibiyotik tüketim indeksleri (ATİ) hesaplandı. Influenza hızlı antijen testi (İHAT) ve grup A beta hemolitik streptokok için hızlı antijen tarama (HAT) testi kullanılmaya başlandı. Kümülatif antibiyotik duyarlılık sonuçları yıllık olarak hazırlandı.
Bulgular: Cerrahi profilaksiler insizyon öncesi 60 dakika içinde ameliyathanede uygulanmaya başlandı. Cerrahi profilakside 3. Kuşak sefalosporinlerin kullanımının önüne geçildi, ancak sadece beyin cerrahi ve genel cerrahi kliniklerinde profilaksi süresi kısaltılabildi. Antibiyotik kullanım oranları ve uygunluğunda, 2014 ve 2018 yılları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark yoktu. Yetişkin hastalardaki J01 sınıfı için ATİ 2014 yılında 100 hasta günü başına 80,5 tanımlanmış günlük doz (TGD) iken, 2018 yılında 100 hasta günü başına 64,8 TGD' ye düşürüldü. Üst solunum yoluna ait şikayetlerle başvuran 22.445 çocuk hasta HAT testi ile değerlendirildi ve % 75,1'i antibiyotiksiz tedavi edildi.
Sonuç: Mevcut küresel antimikrobiyal direnç döneminde, tüm hastanelerin antimikrobiyal yönetim ekipleri olmalıdır. Her hastane kendi yönetim programını belirlemeli ve sıklıkla revize etmelidir. Akılcı antibiyotik kullanımındaki iyileşmenin multidisipliner bir çalışma olmadan elde edilmesi güçtür. (SETB-2020-05-053)
Objectives: Antibiotic Stewardship Programs (ASP) have been developed for the spread of rational antibiotic use. Our hospital is one of the first centers where ASP applications were launched in Turkey. In this study, we aimed to share our experience with ASP which has been applied in our hospital since 2013.
Methods: We adapted ASP to our hospital program from Centers for Disease Control and Prevention’s ASP checklist. Revisions on surgical prophylaxis guidelines and practices were performed. Surgical prophylaxis was evaluated from hospital infection surveillance and antibiotic usage by point prevalence surveys. Antibiotic consumption indexes (ACI) were calculated from hospital pharmacy records. Rapid antigen detection test (RADT) for Group A beta-hemolytic streptococcus and influenza rapid antigen test were started to be used. Cumulative antibiotic susceptibility results were prepared annually.
Results: Surgical prophylaxis was started to be administered in the operating room within 60 min of incision. Third-generation cephalosporin usage for surgical prophylaxis could be restricted in all clinics but the duration could only be shortened in neurosurgery and general surgery. There was no statistically significant change in antibiotic usage rates and appropriateness between 2014 and 2018. ACI for the class J01 in adult wards was 80.5 daily defined doses (DDD) per 100 patient days in 2014 and reduced to 64.8 DDD per 100 patient days in 2018. 22.445 pediatric patients presenting with complaints of the upper respiratory tract were evaluated with RADT and 75.1% were treated without antibiotics.
Conclusion: In this global antimicrobial resistance era, all hospitals should have motivated antimicrobial stewardship teams. Each hospital should establish its own stewardship program and often revise it. Improvement in rational antibiotic use is hard to achieve without multidisciplinary involvement.

19.Evaluation of the Relationship Between Transcutaneous Bilirubin Measurement and Total Serum Bilirubin in Neonatal Patients Followed for Jaundice
Fatma Cetinkaya Cat, Abdulkadir Cat, Tuba Cicek, Seda Gulec
doi: 10.14744/SEMB.2020.79837  Pages 262 - 267
AMAÇ: Sarılık, yenidoğan döneminde sık görülen hiperbilirubineminin neden olduğu fizyolojik bir durumdur. Fakat takip ve tedavi edilmediğinde ciddi hiperbilirubinemi, nörolojik sorunlara yol açan ciddi bir durum olan kernikterusa neden olabilir. Biz çalışmamızda transkutan bilirubin (TcB) ölçümü ile standart yöntem olan total serum bilirubin (TSB) ölçüm değerlerini karşılaştırarak sarılık değerlendirmesi için kan alınması yerine TcB ölçümü kullanmanın güvenli olup olmayacağını araştırmayı amaçladık.
MATERYAL VE METOD: Çalışmaya gestasyonel yaşları 37 ile 42 hafta arası olan term ve terme yakın 105 bebek alındı. TcB ölçümünde MBJ20 marka transkutan bilirubin ölçüm cihazı kullanıldı. TcB ölçümü alından ve sternumdan yapıldı. TcB ölçümleri ile TSB ölçümleri arasındaki ilişkiyi değerlendirmek için pearson korelasyonu, Spearman korelasyonu, lineer regresyon analizi ve ölçümlerin ortalamalarına karşı farklarının saçılım grafiğini değerlendirdiğimiz Bland-Altman analizi uyguladık.
SONUÇ: TcB alın ve TSB ölçümleri ile TcB sternum ve TSB ölçümleri arasında pozitif yönde çok iyi düzeyde ve istatistiksel olarak anlamlı korelasyon mevcuttu (p<0.001). Lineer regresyon analizinde TcB alın ve TSB ölçümleri (R2=0.85) ile TcB sternum ve TSB ölçümleri (R2=0.87) arasında (+) yönlü doğrusal ilişki olduğu görüldü. TSB ve TcB alın ölçüm yöntemleri (ortalama fark: 0.39±1.46, %95 CI: (-2.47)–(3.26)) ile TSB ve TcB sternum ölçüm yöntemleri arasındaki (ortalama fark: 0.49±1.32 %95 CI: (-2.1)–(3.07)) Bland-Altman analizinde iki yöntem arasında iyi bir uyum olduğunu gördük. Yaptığımız çalışma sonucunda, sarılık değerlendirmesi için kan alınması yerine TcB ölçümünün güvenli olarak kullanılabileceğini gördük. (SETB-2020-01-08)
Objectives: Jaundice is a physiological condition caused by hyperbilirubinemia, which is common in neonatal period. However, severe hyperbilirubinemia can cause kernicterus, which is a serious condition that leads to neurological problems. In this study, we aimed to investigate whether it is safe to use transcutaneous bilirubin (TcB) instead of blood for the evaluation of jaundice by comparing TcB measurement with standard total serum bilirubin (TSB) measurement values.
Methods: A total of 105 term and early term infants with gestational ages between 37 and 42 weeks were included in the study. MBJ20 TcB measuring device was used for TcB measurement. TcB was measured from the forehead and sternum. To evaluate the relationship between TcB measurements and TSB measurements, we performed Pearson correlation, Spearman correlation, linear regression analysis, and Bland-Altman analysis in which we evaluated the scatter plot of the differences between the average values of the measurements.
Results: There was a positive and statistically significant correlation between TcB forehead and TSB measurements and TcB sternum and TSB measurements (p<0.001). Linear regression analysis showed a positive directional correlation between TcB forehead and TSB measurements (R²=0.85) and TcB sternum and TSB measurements (R²=0.87). Bland-Altman analysis showed a good consistency between TSB and TcB forehead measurement methods (mean difference: 0.39±1.46, 95% CI: [−2.47]–[3.26]), and between TSB and TcB sternum measurement methods (mean difference: 0.49±1.32 95% CI: [−2.1]–[3.07]).
Conclusion: As a result of our study, we found that TcB measurement can be reliable instead of taking blood for jaundice evaluation.

CASE REPORT
20.A Case of Smith-Lemli-Opitz Syndrome Diagnosed with Hypertrophic Pyloric Stenosis
Nurbanu Bilgin, Elif Ece Eren, Nafiye Urganci, Gulsen Kose
doi: 10.14744/SEMB.2020.34651  Pages 268 - 271
Giriş; Smith Lemli Opitz Sendromu (SLOS), kolesterol biyosentezindeki enzim eksikliği sonucunda gelişen otozomal resesif kalıtım özelliği gösteren metabolik bir hastalıktır. Bu olgu ile şiddetli kusma yakınması ile getirilen, pilor stenozu tanısı ile izlenirken nadir bir hastalık olan SLOS tanısı alan olgu irdelenmiştir.
OLGU: 34 günlük bebek postnatal dirençli kusması ve batın distansiyonu gelişmesi nedeni ile çocuk cerrahisi kliniğinde hipertrofik pilor stenozu tanısı konularak opere edildi. Olgu, ameliyat sonrası solunum sıkıntısı, yaygın ödem, anemi ve hipoalbuminemi gelişmesi nedeni ile çocuk yoğun bakım kliniğine yatırıldı. Dismorfik yüz bulguları, parmak anomalisi, sakral dimple, ambigus genitalyası olan olgunun kromozom incelmesi XY ile uyumlu ve tüm dizi ekzon analizinde DHCR7 geninde homozigot c.1342G>A/p Glu448Lys(rs80338864) mutasyonu saptandı.
SONUÇ: Beslenme güçlüğü, kusma yakınması ile getirilen, pilor stenozu düşünülen, dismorfik yüz bulguları ile çok sayıda anomalisi olan olgularda SLOS akılda tutularak genetik inceleme yapılmalı ve aileye genetik danışma önerilmelidir. (SETB-2020-01-09)
Smith-Lemli-Opitz syndrome (SLOS) is caused by a deficiency in the enzyme 7-dehydrocholesterol reductase (DHCR7) that results in an abnormality in cholesterol metabolism. SLOS is inherited as an autosomal recessive genetic disorder. In this case, we describe a 34-day-old patient with postnatal progressive projectile vomiting, diagnosed with hypertrophic pyloric stenosis, who was suspected to have SLOS during treatment clinical and biochemical profile. A 34-day-old patient with progressively worsening vomiting and abdominal distention, diagnosed as hypertrophic pyloric stenosis, was operated by pediatric surgery department. After operation, the patient required pediatric intensive care unit admission due to respiratory distress, anemia, hypoalbuminemia, and generalized edema. Physical examination of our patient revealed dysmorphic facial features, finger anomalies, sacral dimple, and ambiguous genitalia, with chromosomal determination as XY. Molecular genetic testing was performed, and mutations in the DHCR7 gene of homozygous c.1342G>A/p.Glu448Lys (rs80338864) were detected. Infants with progressive projectile vomiting, feeding problems, and multiple anomalies with dysmorphic facial anomalies may be suspected to have SLOS and their families should be advised to have genetic testing and genetic counseling.

LookUs & Online Makale