Tiroid nodülleri ve farklýlaþmýþ tiroid kanserinin tedavisine iliþkin kýlavuzlar ilk olarak 1996 yýlýnda Amerikan Tiroid Derneði tarafýndan yayýnlanmýþ ve ardýndan 2006, 2009 ve 2015 yýllarýnda güncellenmiþtir. Teknolojideki geliþmeler ve yeni bilimsel kanýtlarýn birikmesi ýþýðýnda, kýlavuzlar 2025 yýlýnda bir kez daha revize edilmiþtir. 2025 versiyonundaki en dikkat çekici deðiþiklik, tiroid nodüllerinin hariç tutulmasý ve odak noktasýnýn yalnýzca farklýlaþmýþ tiroid kanserine getirilmesidir. Bu derleme, 2025 ATA kýlavuzlarýnda önceki versiyona kýyasla yapýlan önemli öneri düzeyindeki deðiþikliklere genel bir bakýþ sunmayý amaçlamaktadýr. Bu bölümde, farklýlaþmýþ tiroid kanserinin taný ve cerrahi tedavisi ile ilgili güncellemeler ele alýnmaktadýr.

Genel Cerrahi Anabilim Dalý, Endokrin Cerrahi Bölümü, Saðlýk Bilimleri Üniversitesi Türkiye, Þiþli Hamidiye Etfal Eðitim ve
Amerikan Tiroid Derneði (ATA) tiroid nodülleri ve farklýlaþmýþ tiroid kanseri (DTC) tedavisi kýlavuzlarý ilk olarak 1996 yýlýnda yayýnlanmýþ ve ardýndan 2006, 2009 ve 2015 yýllarýnda güncellenmiþtir. 2025 yýlýnda ATA, yalnýzca DTC'ye odaklanan ve tiroid nodüllerini kapsamýndan çýkaran revize edilmiþ bir versiyon yayýnladý. Önceki incelememizde, DTC'nin preoperatif deðerlendirilmesi, tanýsý ve cerrahi tedavisi ile ilgili güncellemeleri özetlemiþtik. Serinin bu ikinci bölümünde, 2015 ve 2025 ATA kýlavuzlarýný postoperatif ilk tedavi açýsýndan karþýlaþtýrmayý amaçladýk. Ana deðiþiklikler, özellikle nüks riski sýnýflandýrmasý, ameliyat sonrasý riske uyarlanmýþ izleme, adjuvan radyoaktif iyot (RAI) kullanýmý, ameliyat sonrasý görüntüleme ve radyasyon güvenliði üzerinde durularak, öneriler düzeyinde deðerlendirilmiþtir. Bu derleme, 2015 ve 2025 ATA kýlavuzlarýný kapsamlý bir þekilde karþýlaþtýrarak, DTC'nin erken ameliyat sonrasý yönetimindeki temel deðiþiklikleri özetlemekte ve bunlarýn bireyselleþtirilmiþ hasta bakýmý üzerindeki potansiyel etkisini vurgulamaktadýr.

Amerikan Tiroid Derneði (ATA) tiroid nodülleri ve farklýlaþmýþ tiroid kanseri (DTC) tedavisi kýlavuzlarý ilk olarak 1996 yýlýnda yayýnlanmýþ ve 2006, 2009 ve 2015 yýllarýnda güncellenmiþtir. 2025 yýlýnda ATA, ilk kez sadece DTC'ye odaklanan revize edilmiþ bir versiyon yayýnlamýþtýr. Önceki incelemelerimizde, DTC'nin ameliyat öncesi, taný, cerrahi ve ameliyat sonrasý erken dönem tedavisine iliþkin güncellemeleri özetlemiþtik. Bu üçüncü ve son bölümde, 2015 ve 2025 ATA kýlavuzlarýný uzun dönem takip, TSH baskýlama stratejileri, tiroglobulin izleme ve düþük riskli hastalarýn takibi açýsýndan karþýlaþtýrýyoruz. Teþhis amaçlý radyoiyotlu tüm vücut taramasý, FDG-PET/BT, dinamik risk sýnýflandýrmasý ve lokal tedaviler, radyoiyot hazýrlýðý ve dozajý ve sistemik tedaviler dahil olmak üzere nükseden veya metastatik hastalýðýn yönetimi de bu bölümde vurgulanmýþtýr. Kinaz inhibitör tedavisi, sistemik ajanlarýn sýralamasý, hedefe yönelik tedaviler (NTRK, RET, ALK, BRAF), yeniden farklýlaþma yaklaþýmlarý, immünoterapi ve kemik ve beyin metastazlarý, finansal toksisite ve psikososyal ihtiyaçlarý ele alan destekleyici bakým stratejileri için geniþletilmiþ önerilere özellikle vurgu yapýlmýþtýr. Bu derleme, bu güncellemelerin kapsamlý bir özetini sunmakta ve DTC'nin bireyselleþtirilmiþ uzun vadeli yönetimi için bunlarýn etkilerini tartýþmaktadýr.

Amaç: Bu retrospektif çalýþmada servikal lenfadenopatiyle baþvuran hastalarda taný koymada servikal ultrason bulgularý, Ýnce iðne aspirasyon biyopsisi (ÝÝAB) sonuçlarý ve eksizyonel biyopsi sonuçlarý deðerlendirip birbirleri ile kýyaslamak ve en sýk sebepleri ortaya koymak amaçlanmýþtýr.
Gereç ve Yöntem: Eksizyon öncesi servikal ultrasonografisi yapýlmýþ ve ÝÝAB sonucu bulunan 137 hasta çalýþmaya dahil edildi. Hastalara ait demografik veriler, servikal ultrasonografik bulgularý, yapýlan ÝÝAB patoloji sonuçlarý ve sonrasýnda gerçekleþtirilen eksizyonel biyopsi sonrasý nihai patoloji sonuçlarý incelendi.
Bulgular: Patoloji sonuçlarýna göre hastalarýn %33,6'sýnda (n=46) taný reaktif foliküler hiperplazi olarak geldi. Tanýlarýn %27,7'si (n=38) Non-Hodgkin lenfoma (NHL), %13,1'i (n=18), Hodgkin lenfoma idi. Hastalarýn 66 tanesinin malign patoloji tanýsý aldýðý görüldü. Malign taný alan hastalarýn ÝÝAB sonuçlarýnda 57 tanesi non-diagnostik ve þüpheli olarak yorumlanýrken 9 tanesinde sonucun benign olarak yorumlanmýþ olduðu görüldü. Bu 9 hastanýn 8 tanesinde lenf nodu eksizyonunun patolojik incelemesi sonucu NHL idi. ÝÝAB sonucu benign olan bir hastada ise lenf eksizyonu sonucu malign olarak bildirildi.
Sonuç: Özellikle 40 yaþ üstü görülen servikal lenfadenopatilerde malignite ihtimali belirgin olarak artmaktadýr. Lenfoproliferatif hastalýklarda ve klinik þüphenin de eþlik ettiði durumlarda direkt eksizyonel biyopsi seçeneðini kullanmak akýlcý olacaktýr. Öncesinde ince iðne aspirasyon biyopsilerinin yapýlmasý metastatik hastalýklarda önemli ölçüde yön gösterse bile lenfoma tanýsýnda ve evrelemesinde yanlýþ negatiflik oranlarýnýn yükselebileceði akýlda tutulmalýdýr.

Amaç: Koroner arter bypass greftleme (KABG) cerrahisinden sonra safen ven greft (SVG) yetmezliði yaygýn olmasýna raðmen, SVG'ler yaygýn olarak kullanýlmaya devam etmektedir. Bu çalýþma, baþlangýçta atriyal fibrilasyonda tromboembolik olaylarý öngörmek için geliþtirilmiþ olan CHA2DS2-VASc skorunun, KABG sonrasý SVG yetmezliðini öngörmedeki deðerini araþtýrmayý amaçlamýþtýr.
Yöntemler: Bu retrospektif çalýþmada, Ocak 2017 ile Nisan 2024 tarihleri arasýnda non-ST yükselmeli miyokard enfarktüsü (NSTEMI) ile baþvuran ve KABG öyküsü olan 526 hastanýn verileri analiz edilmiþtir. SVG yetmezliði, %70 veya daha fazla darlýk ya da tam týkanýklýk olarak tanýmlanmýþtýr. Her hastanýn preoperatif CHA2DS2-VASc skorlarý hesaplanmýþtýr. Çok deðiþkenli analizler, SVG yetmezliðinin baðýmsýz öngörücülerini belirlemek için yapýlmýþtýr.
Bulgular: 526 hastanýn 242’sinde (%46) SVG yetmezliði gözlenmiþtir. SVG yetmezliði olan hastalar daha yüksek CHA2DS2-VASc skorlarýna sahipti. Çok deðiþkenli analiz, CHA2DS2-VASc skorunu (OR: 2.203, %95 CI: 1.672-2.902, p<0.001), KABG sonrasý geçen süreyi (OR: 1.167, %95 CI: 1.081-1.259, p<0.001) ve SVG sayýsýný (OR: 2.378, %95 CI: 1.745-3.241, p<0.001) SVG yetmezliðinin baðýmsýz öngörücüleri olarak belirlemiþtir. Bu parametreler arasýnda CHA2DS2-VASc skoru daha yüksek bir AUC deðerine sahiptir (AUC=0.796, sýrasýyla AUC=0.724 ve AUC=0.641).
Sonuç: Preoperatif CHA2DS2-VASc skoru, KABG sonrasý geç dönem SVG yetmezliðini öngörmede kullanýlabilir bir araç olabilir.

Amaç: Bu araþtýrma, ChatGPT'nin koroner arter baypas greft (KABG) cerrahisiyle ilgili sorulara verdiði yanýtlarýn doðruluðunu ve güvenilirliðini deðerlendirmektedir.
Yöntemler: 1 Aralýk 2024 ile 15 Aralýk 2024 tarihleri arasýnda, ChatGPT'nin performansýný deðerlendirmek için iki soru seti kullanýldý: (1) resmi kardiyovasküler cerrahi web sitelerinden, profesyonel saðlýk platformlarýndan ve sosyal medyadan alýnan sýk sorulan sorular (SSS) listesi ve (2) iskemik kardiyomiyopati ve kalp yetmezliði olan hastalarda KABG için 2021 Amerikan Torasik Cerrahi Derneði (AATS) Kýlavuzu'ndan türetilen bilimsel sorular listesi. Yanýtlar, deðiþtirilmiþ DISCERN puanlama sistemi kullanýlarak deðerlendirildi. Tekrarlanabilirliði test etmek için, her soru ayný gün içinde ayrý bilgisayarlarda iki kez soruldu. Ýki deneyimli kardiyovasküler cerrah yanýtlarý baðýmsýz olarak puanladý ve herhangi bir anlaþmazlýk tartýþma yoluyla çözüldü.
Sonuçlar: Toplam 107 SSS deðerlendirildi ve bunlarýn 88'i dahil etme kriterlerini karþýladý. Deðiþtirilmiþ DISCERN ölçeðine göre 71 yanýt (%80,7) 5 puan alýrken, 9 yanýt (%10,2) 4 olarak derecelendirildi. En yüksek doðruluk, tüm yanýtlarýn mükemmel puan aldýðý ameliyat öncesi hazýrlýk kategorisinde gözlendi. AATS Kýlavuzlarýndan türetilen bilimsel sorularla ilgili olarak, 20'den 15'i (%75,0) kapsamlý ve tatmin edici bir þekilde yanýtlandý. SSS için tekrarlanabilirlik oraný %92,0 ve kýlavuza dayalý sorular için %90,0 idi.
Sonuç: Bu çalýþma, ChatGPT'nin özellikle sýk sorulan sorular için KABG cerrahisiyle ilgili son derece doðru ve güvenilir yanýtlar saðladýðýný gösteren ilk çalýþmadýr. Kýlavuzlara dayalý bilimsel sorularý ele alýrken performans biraz düþse de, tekrarlanabilirlik oraný yüksek kalmaya devam etmektedir. Bu bulgular, ChatGPT gibi yapay zeka destekli araçlarýn hasta eðitiminde ve koroner arter baypas cerrahisi hakkýnda toplumsal farkýndalýðýn artýrýlmasýnda deðerli bir rol oynayabileceðini göstermektedir. (SETB-2025-03-072)

Amaçlar: Ýlk atakta acil video yardýmlý torakoskopik cerrahi (VATS) ve göðüs tüpü yerleþtirilmesi ile tedavi edilen primer spontan pnömotoraks (PSP) hastalarýnýn sonuçlarýný karþýlaþtýrmak.
Yöntemler: 18-40 yaþlarý arasýnda PSP tanýsý alan 50 hasta, tedavi yöntemlerine göre G1 (göðüs tüpü yerleþtirilen hastalar, n=25) ve G2 (acil VATS uygulanan hastalar, n=25) gruplarýna ayrýldý. VATS prosedürü, apikal blebektomi ve parsiyel plevrektomiden oluþuyordu. Erken sonuçlar (göðüs tüpü ve hastanede kalýþ süresi ve hastane içi komplikasyonlar) ve geç sonuçlar (10 yýl sonra nüks oraný) karþýlaþtýrýldý.
Sonuçlar: G2'de ortalama cerrahi süresi 40,3±14,5 dakikaydý. Torakotomiye geçilmesine gerek kalmadý. Komplikasyon oraný G1'de anlamlý olmayan bir þekilde daha yüksekti (p>0,05). Uzun süreli hava kaçaðý G1'de anlamlý olarak daha yaygýndý (p=0,03). G2'de göðüs tüpü ve hastanede kalýþ süresi anlamlý olarak daha kýsaydý (sýrasýyla p=0,03 ve p=0,05). 10 yýllýk takip sonrasýnda, G1'de anlamlý olarak daha yüksek nüks oraný kaydedildi (p=0,02). Nüks, sigara içenlerde önemsiz düzeyde daha yüksekti (p>0,05) ve çoðunlukla yaþlý hastalarda tespit edildi (p=0,03).
Sonuç: PSP'nin ilk epizodunda acil VATS, PSP hastalarýnda nüksü önlemek için etkili bir tedavidir. VATS, göðüs tüpü tedavisine kýyasla daha düþük morbidite oraný ve daha kýsa göðüs tüpü ve hastanede kalýþ süreleri ile güvenlidir.

Amaç: Bu çalýþmanýn amacý, Sanders Tip II, III ve IV kalkaneal kýrýklarýnda cerrahi tedavi sýrasýnda kemik grefti kullanýmýnýn radyolojik parametreler ve fonksiyonel sonuçlar üzerindeki etkisini deðerlendirmektir.
Gereç ve Yöntem: Bu retrospektif kohort çalýþmada, 2016 ile 2022 yýllarý arasýnda deplase intraartiküler kalkaneal kýrýk nedeniyle açýk redüksiyon ve internal fiksasyon (ORIF) uygulanan 115 hasta incelendi. Kýrýklar Sanders sýnýflamasýna göre deðerlendirildi ve greft kullanýlan (+) ve kullanýlmayan (–) alt gruplara ayrýldý. Böhler ve Gissane açýlarý ile kalkaneus yüksekliði dört farklý zamanda ölçüldü. Fonksiyonel sonuçlar American Orthopaedic Foot and Ankle Society (AOFAS) arka ayak skoru ile deðerlendirildi.
Bulgular: Toplam 115 hastanýn 38'i Sanders Tip II, 43'ü Sanders Tip III ve 34'ü Sanders Tip IV kýrýk tespit edildi. Gruplar arasýnda yaþ, cinsiyet ve takip süreleri açýsýndan anlamlý fark bulunmadý (p>0.05). Hem greftli(+) hem de greftsiz(-) gruplarda ameliyat sonrasý radyolojik parametrelerde anlamlý iyileþmeler izlendi (p<0.05), ancak bu iyileþmeler zamanla azaldý. Herhangi bir zaman noktasýnda gruplar arasýnda anlamlý fark saptanmadý (p>0.05). AOFAS skorlarý ve yüzeyel enfeksiyon oranlarý da tespit edildi.
Sonuç: Greft kullanýmý, Sanders Tip II, III ve IV kalkaneal kýrýklarýnda ORIF sonrasý daha iyi radyolojik veya fonksiyonel sonuçlar saðlamamýþtýr. Bulgular, greft kullanýmýnýn seçici bir þekilde, özellikle belirgin parçalý kýrýk veya kemik kaybý olan olgularda düþünülmesi gerektiðini ve biyolojik tekniklerin önemini desteklemektedir.

Amaç: Mekanik trombektomi (MT), son on yýlda inme bakýmýnda devrim yarattý. Çalýþma saatleri dýþýnda gelmenin, merkezimizde MT geçiren akut iskemik inme (AÝÝ) hastalarýnda iþ akýþý sürelerini, klinik sonuçlarý ve mortaliteyi etkileyip etkilemediðini deðerlendirmeyi ve bir etki varsa, akut inme tedavisinde iyileþtirme alanlarýný belirlemeyi amaçladýk.
Materyaller ve Yöntemler: Ocak 2020 ile Nisan 2023 arasýnda MT geçiren toplam 263 ardýþýk hasta çalýþmaya dahil edildi. Hastalar iki gruba ayrýldý: Çalýþma saatleri içinde gelenler (Grup 1) ve çalýþma saatleri dýþýnda gelenler (Grup 2).
Sonuçlar: Çalýþmaya katýlan 263 hastadan (131 erkek ve 132 kadýn; ortalama yaþ: 69,49±12,22 yýl; yaþ aralýðý: 25-95 yýl) 74 hasta (%28,14) çalýþma saatleri içinde, 189 hasta (%71,86) çalýþma saatleri dýþýnda hastaneye kabul edildi. Bunlardan sýrasýyla 1. ve 2. gruptaki 30 (%40,54) ve 68 (%35,98) hastanýn 3. ayda iyi sonuçlarý vardý. Gruplar benzer demografik özellikler, tedaviye iliþkin özellikler ve sonuçlar gösterdi, anlamlý bir fark tespit edilmedi. Tek dikkate deðer fark, Diffusion-Weighted Magnetic Resonance Imaging (DW-MRI) yüzdesinin çalýþma saatleri dýþýndaki grupta belirgin þekilde daha yüksek olmasýydý (p=0,044).
Sonuç: Sonuçlar, çalýþma saatleri dýþýnda gelen hastalarda yapýlan MT'nin, çalýþma saatleri içinde gelen hastalarda yapýlan MT'ye benzer iþ akýþý süreleri, baþarýlý rekanalizasyon ve klinik sonuçlar saðladýðýný göstermektedir.

Amaç: Bu çalýþmanýn amacý, HPV16 enfeksiyonuna ek olarak diðer HPV genotiplerinin varlýðýnýn patolojik sonuçlar üzerinde olumsuz bir etkisi olup olmadýðýný deðerlendirmektir.
Yöntem: Bu retrospektif çalýþma, 2017 ile 2025 yýllarý arasýnda Antalya Eðitim ve Araþtýrma Hastanesi Jinekolojik Onkoloji Polikliniði’nde takip edilen hastalarýn verileri kullanýlarak gerçekleþtirilmiþtir. HPV16 pozitif olup buna ek olarak diðer HPV genotiplerini de taþýyan hastalar çalýþmaya dahil edilmiþtir. HPV genotiplendirmesi Hybrid Capture 2 ve CLART Genomica sistemleri kullanýlarak yapýlmýþtýr.
Bulgular: Toplam 2.700 HPV (Ýnsan Papilloma Virüsü) pozitif kadýnýn 524’ü yalnýzca HPV16 pozitifken, 358’i hem HPV16 hem de diðer genotiplerle birlikte pozitifti. Histopatolojik sonuçlar (CIN 2/3, HSIL ve invaziv kanser dahil) iki grup arasýnda anlamlý bir fark göstermemiþtir (p>0.05). Ancak, kolposkopide saptanan anormal bulgular, eþ enfeksiyon (ko-enfeksiyon) grubunda istatistiksel olarak daha yaygýn bulunmuþtur (p=0.037). Sigara içimi, ko-enfeksiyon için 1.27 kat artmýþ risk ile iliþkili bulunmuþtur (p=0.026).
Sonuç: Bu çalýþmanýn bulgularý, yüksek dereceli servikal patolojilerin geliþiminde esas belirleyicinin HPV16 olduðunu ve diðer yüksek riskli HPV tiplerinin varlýðýnýn histopatolojik sonuçlarý anlamlý þekilde kötüleþtirmediðini göstermektedir. Sonuçlar, serviks kanseri tarama süreçlerinde risk temelli bir yaklaþýmýn önemini desteklemekte ve HPV16 pozitif bireylerde erken taný ve önleyici müdahalelere öncelik verilmesi gerektiðini vurgulamaktadýr.

Amaç: Kalýtsal metabolik hastalýklar (KMH), bir metabolik yolakta görev alan enzimlerin eksikliðine ya da yolaktaki diðer mekanizmalarýn bozukluðuna baðlý olarak geliþir. Farklý klinik gidiþleri ile her yaþta saptanabilir. Günümüzde tedavi seçeneklerinin ve hastalýk farkýndalýðýnýn artmasý nedeniyle eriþkin yaþ grubunda da hastalar taný alýp tedavi edilmektedir. Bu çalýþmada, eriþkin yaþ döneminde taný alan hastalarýmýzýn klinik bulgularýný ve taný sürecini daha iyi anlamak ve bu konu hakkýnda farkýndalýk oluþturmak amaçlanmýþtýr.
Yöntemler: Eriþkin dönemde KMH tanýsý almýþ hastalarýmýzýn dosyalarý geriye dönük olarak incelendi.
Bulgular: Yaþlarý 19-72 yýl arasýnda deðiþen, 11’i erkek, 20 olguya eriþkin dönemde KMH tanýsý konuldu. Hastalarýn semptomlarýnýn baþlama yaþý ortalama 30 yýl (15-70 yýl), taný konulma yaþlarý ise ortalama 37 yýl (18-72 yýl) idi. Olgularýmýzýn 10 tanesine (%20) Fabry Hastalýðý, üçüne (%15) familyal hipobetalipoproteinemi (FHBL), ikisine (%10) alkaptonuri (AKU) tanýsý konuldu. Birer olgu olarak da Gaucher Hastalýðý, Niemann Pick Hastalýðý tip B, glikojen depo hastalýðý tip IIIa (GSD tip IIIa), glikojen depo hastalýðý tip XV (GSD tip XV) ve serebrotendinöz ksantomatozis (CTX) tanýlarý konuldu. KMH tanýsý konulan hastalarýmýzýn %65’i aile taramasý ile taný almýþ olup, klinik bulgularla yönlendirilip biyokimyasal testler ile taný alan hasta sayýsý ise 7’dir (%35). Hastalarýn KMH tanýsý almadan önce, farklý branþlardaki hekimlere baþvurularýnda aldýklarý tanýlar osteoartrit, psoriatik artrit, böbrek yetmezliði, kalp yetmezliði, proteinüri, intertisyel akciðer hastalýðý, hepatosteatoz ve nefrolitiazistir. Hastalarýmýza hastalýklarýna özgü tedavileri baþlanýp takibe alýndý.
Sonuç: Bazý KMH’larýn kronik ve hafif fenotiplerinin tanýsý çok kolay konulamayabilir, ayýrýcý tanýlar içinde yer almasý için saðlýk çalýþanlarýnýn farkýndalýðýnýn artmasý daha fazla çalýþma ile olacaktýr.(SETB-2025-01-023)

Amaç: Hastane içi COVID pediatrik hastalarýnýn klinik semptomlarý, laboratuvar testleri ve tedavi çabalarý için ayrý yaþ gruplarýný analiz ediyoruz. Ayrýca baþka bir hastalýða sahip olmanýn veya hastanýn beslenme durumunun hastalýðýn seyrini deðiþtirip deðiþtirmeyeceðini de görmek istedik.
Yöntem: Temmuz 2020-Eylül 2021 tarihleri arasýnda hastanemizde yatarak tedavi gören, PCR ve/veya antikor testi pozitif 90 çocuk hasta (1 ay-18 yaþ) çalýþmaya dahil edildi. Hastalar yaþ gruplarýna (0-2, 2-5, 5-12, >12 yaþ), hastalýk þiddetine ve komorbidite varlýðýna göre sýnýflandýrýldý. Demografik özellikler, klinik bulgular, laboratuvar parametreleri ve radyolojik görüntülemeler deðerlendirildi.
Bulgular: Yaþ ortalamasý 87 ay olan hastalarýn %73,3'ünde hastalýk hafif seyirli bulundu. En küçük yaþ grubunda (0-2 yaþ) ateþ (%53,3) ve solunum sýkýntýsý (%26,7) daha sýk görüldü ve hastanede kalýþ süresi daha uzundu (medyan 7 gün). Orta-aðýr hastalýk grubunda komorbidite oraný (%47,4) anlamlý olarak yüksekti (p<0,001). Obez çocuklarda CRP yüksekliði (%54,5) ve patolojik akciðer grafisi (%36,4) oranlarý daha yüksek saptandý. Komorbid hastalarda iyileþme süresi belirgin þekilde uzundu (7,3±2,4 gün).
Sonuç: Çalýþmamýz, COVID-19'un tüm çocuklarý ayný þekilde etkilemediðini, özellikle yaþa göre deðiþtiðini göstermektedir. Gözlemlerimize göre, daha küçük çocuklar ve mevcut saðlýk sorunlarý olanlar, en iyi sonuçlarý saðlamak için biraz daha fazla özen ve yakýn izleme gerektiriyor gibi görünüyor.

Amaç: Santral puberte prekoks (SPP), yavaþ ilerleyen SPP (YÝ-SPP) veya hýzlý ilerleyen SPP (HÝ-SPP) þeklinde seyredebilir. Ýlerleme hýzý, tedavi kararlarýný belirlemede kritik öneme sahiptir. Bu çalýþma, tedavi alan ve almayan hastalarýn klinik verilerini karþýlaþtýrmayý ve HÝ-SPP olgularýnda ilerlemeyi etkileyebilecek faktörleri belirlemeyi amaçlamaktadýr.
Gereç ve Yöntem: Bu tek merkezli retrospektif gözlemsel çalýþmaya, 2021-2023 yýllarý arasýnda çocuk endokrinoloji kliniðinde SPP nedeniyle takip edilen, yaþlarý 5-8 arasýnda deðiþen 406 kýz hasta dahil edilmiþtir. Hastalar, gonadotropin salgýlatýcý hormon agonisti (GnRHa) tedavisi almayan YÝ-SPP grubuna (n=252) ve GnRHa tedavisi alan HÝ-SPP grubuna (n=154) ayrýlmýþtýr. Hastalar, klinik, laboratuvar ve radyolojik bulgularýna göre analiz edilmiþtir.
Bulgular: Puberte belirtilerinin baþladýðý median yaþ YÝ-SPP grubu için 7.2 yýl (5-8 yaþ aralýðýnda), HÝ-SPP grubu için 7 yýl (5-8 yaþ aralýðýnda) olarak bulunmuþtur (p=0.352). Tek deðiþkenli analizde Tanner telarþ evresi, Luteinizan hormon (LH), Follikül stimüle edici hormon (FSH), Östradiol, Pik LH düzeyleri ve kemik yaþý/kronolojik yaþ oranlarý HÝ-SPP grubunda anlamlý derecede daha yüksek seyredildi. Çok deðiþkenli analizde Tanner telarþ evresi (p=0.001) ve kemik yaþý/kronolojik yaþ oraný (p<0.001) baðýmsýz deðiþken faktörler olarak öne çýkarken diðer parametrelerin anlamlýlýðýný yitirdiði görüldü (p>0.05).
Sonuç: Bu çalýþmada, kemik yaþý/kronolojik yaþ oranýnýn, hýzlý ilerleyen puberte prekoks olgularýnýn erken tanýsýnda önemli bir parametre olduðu belirlenmiþtir. Puberte prekoks olgularýný sýnýflandýrmak için klinik, laboratuvar ve radyolojik bulgularýn birlikte deðerlendirilmesi ve tedavi kararlarýnýn bireysel deðerlendirmelere dayandýrýlmasý kritik öneme sahiptir.

Amaç: Bu çalýþmada pediatrik yoðun bakým ünitemizde (ÇYBÜ) uygulanan terapötik plazma deðiþimi (TPE) iþlemlerinin deðerlendirilmesi ve ilgili literatürün gözden geçirilmesi amaçlanmýþtýr.
Yöntemler: Bu retrospektif çalýþma 2020-2024 yýllarý arasýnda yapýldý. ÇYBÜ'de kaldýklarý süre boyunca herhangi bir noktada TPE uygulanan 49 hasta çalýþmaya dahil edildi. Gruplar hayatta kalanlar ve hayatta kalmayanlar olarak kategorize edildi.
Bulgular: 49 vakanýn %71,4'ü erkekti ve yaþ ortalamasý 54 aydý (aralýk 20-135 ay). Toplam 274 TPE seansý gerçekleþtirilmiþtir. TPE için en yaygýn üç endikasyon sepsis, travmaya baðlý çoklu organ disfonksiyonu sendromu/dissemine intravasküler koagülasyon ve nörolojik hastalýklardý. Hayatta kalmayan grupta kronik hastalýk oranlarý (p<0,001), pediatrik ölüm riski skoru III ve iþlem öncesi ve sonrasý vazoaktif inotropik skorlar (sýrasýyla p=0,005, p<0,001 ve p<0,001) daha yüksekti. Ýnvaziv mekanik ventilasyon ve sürekli renal replasman tedavisinin (sýrasýyla p=0,005, p<0,001) yaný sýra sepsisli olgularda TPE kullanýmý (p<0,001) sað kalmayanlarda daha sýktý. Ýþlemler sýrasýnda en sýk görülen komplikasyon hipotansiyondu (%9,9).
Sonuç: Sepsis, ÇYBÜ'lerde TPE için en sýk endikasyon olmaya devam etmektedir. Çalýþmamýzda TPE'nin en sýk görülen komplikasyonu hipotansiyon olmasýna raðmen, yaþamý tehdit eden herhangi bir komplikasyon yoktur ve bu da onu güvenli bir tedavi yöntemi haline getirmektedir.

Giriþ: Emzirme term ve preterm yenidoðanlar için en uygun beslenme þekli olarak kabul edilmektedir. Çalýþmamýzýn amacý, hastanemiz yenidoðan yoðun bakým ünitesinde (YYBÜ) izlenen 34 gebelik haftasýnýn (GH) altýndaki bebeklerde taburculukta sadece anne sütü ile beslenme oranlarýný araþtýrmak, taburculukta ve 6. ayda sadece anne sütü ile beslenmeyi etkileyen faktörleri incelemektir.
Gereç ve Yöntem: 0cak 2022-Haziran 2023 tarihleri arasýnda postnatal ilk 24 saat içinde hastanemiz yenidoðan yoðun bakým ünitesine yatan <34 GH yenidoðanlarýn dosyalarý geriye dönük olarak incelendi. Anne ve bebeklere ait demografik veriler, beslenme ile ilgili faktörler ve morbiditeler kaydedildi. Taburculuk sonrasý riskli yenidoðan polikliniði izlem kayýtlarýndan sadece anne sütü ile beslenme süresi ve emzirmeye devam edilme durumu ile ilgili veriler elde edildi. Taburculukta emzirme oraný ve emzirmeyi etkileyen faktörler incelendi.
Bulgular: Çalýþmaya dahil edilen 114 yenidoðanýn %44,8’ i kýz ve %55,2’ si erkekti. Ortalama gebelik haftasý 29,8±2,6 hafta, ortalama doðum aðýrlýðý ise 1365±474 gram idi. Taburculukta sadece anne sütü ile beslenme oraný %57,8 iken, bu oranýn 6. ayda %45,6’ya düþtüðü saptandý. Ortalama emzirme süresi 15,7±6,5 aydý. Annenin etnik kökeni ve dil bariyeri, taburculukta sadece anne sütü ile beslenmeyle istatistiksel olarak anlamlý þekilde iliþkili bulundu (p=0,04, p=0,05). Altýncý ayda sadece anne sütü ile beslenen bebeklerin gebelik haftalarý anlamlý þekilde daha yüksek ve hastanede kalýþ süreleri daha kýsaydý (p=0,029, p=0,02). Altýncý ayda sadece anne sütü ile beslenme, ekstrauterin büyüme kýsýtlýlýðý (EUBK) sýklýðýnda anlamlý bir azalma ile iliþkiliydi (p=0,04). Taburculukta sadece anne sütü ile beslenen bebeklerin %96,9’u (n=64) ilk besin olarak anne sütü almýþtý, bu oran taburculukta karýþýk beslenen bebeklerden anlamlý olarak yüksekti (p=0,005). Tam enteral beslenmeye ulaþma süresi de sadece anne sütü ile beslenen grupta anlamlý olarak daha kýsaydý (p=0,017). Orogastrik/nazogastrik tüple beslenme süresi daha kýsa olan bebeklerde 6. ayda sadece anne sütü ile beslenme oraný, karýþýk beslenen gruba kýyasla anlamlý olarak daha yüksekti (p=0,043).
Sonuç: Taburculukta ve 6. ayda sadece anne sütü ile beslenme oranlarýný artýrmak ve EUBK geliþimini azaltmak için prematüre bebeklerin doðumdan itibaren anne sütü ile beslenmesi özendirilmeli ve devamýnýn saðlanmasý için YYBÜ’ de her koþulda anneye tam destek saðlanmalýdýr.

Amaç: Bu çalýþmanýn amacý, farklý tip hiperfenilalaninemi (HFA) tanýlý hastalarda nörogeliþimsel ve biliþsel sonuçlarý deðerlendirmek, bu sonuçlarý etkileyen faktörleri belirlemek ve plazma fenilalanin (FA) düzeyine dayalý diyet tedavisi baþlama eþiðiyle ilgili tartýþmalara katký saðlamaktýr.
Yöntem: 1984-2018 yýllarý arasýnda Çocuk Saðlýðý ve Hastalýklarý Anabilim Dalý, Çocuk Metabolizma ve Beslenme Bilim Dalý'nda izlenen ve geliþimsel/biliþsel deðerlendirmesi yapýlmýþ HFA hastalarý retrospektif olarak incelendi. Çalýþmaya diyet ve/veya tetrahidrobiopterin (BH4) ile tedavi edilen Hafif (FA: 360-600 μmol/L), orta (FA: 600-1200 μmol/L), klasik fenilketonüri (FKÜ) (FA≥1200 μmol/L) ve tedavisiz takip edilen HFA hastalarý (FA: 240-360 μmol/L) dahil edildi. Bu sýnýflandýrma, taný anýnda ölçülen plazma FA düzeylerine göre yapýlmýþtýr. Geliþimsel ve biliþsel deðerlendirme için Denver Geliþimsel Tarama Testi (DGTT), Stanford-Binet testi ve Türk çocuklarýna uyarlanmýþ Wechsler Zeka Ölçeði (WISC-R) uygulanmýþtýr. Zeka katsayýsý (IQ) Stanford-Binet veya WISC-R testlerinde <70 olan çocuklar ya da DGTT’de iki veya daha fazla geliþim alanýnda gecikme saptananlar, zihinsel yetersizlik veya geliþimsel gecikme (ZY/GG) olarak sýnýflandýrýlmýþtýr. ZY/GG ile taný yaþý, taný yöntemi, plazma FA seviyeleri ve beyin MRG bulgularý arasýndaki iliþkiler analiz edilmiþtir.
Bulgular: Çalýþmaya 182’si (%53.2) kýz ve 160’ý (%46.8) erkek olmak üzere toplam 342 hasta dahil edildi. Bu hastalarýn 53’ü (%15.5) hafif FKÜ, 97’si (%28.4) orta FKÜ, 102’si (%29.8) klasik FKÜ ve 90’ý (%26.3) HFA tanýlýydý. Diyet ve/veya BH4 ile tedavi edilen hastalarda ZY/GG ile hem taný yaþý hem de taný yöntemi arasýnda anlamlý iliþki bulundu (sýrasýyla, p<0.001, p<0.01). ZY/GG olan hastalarda, takipteki birinci, üçüncü ve son yýl ortalama plazma Phe düzeyleri, normal biliþsel/geliþimsel sonucu olan hastalara göre anlamlý düzeyde daha yüksekti (p<0.024). Beyin MRG'de saptanan beyaz cevher anormallikleri; FKÜ þiddeti, ZY/GG varlýðý ve son yýl ortanca FA düzeyleri ile anlamlý iliþki gösterdi (sýrasýyla, p=0.01, p<0.001, p<0.001). Dikkat çeken bir bulgu olarak, düzenli izlem ve bilinen risk faktörlerinin yokluðuna raðmen tedavisiz izlenen HFA hastalarýnýn 9’unda (%10) ZY/GG saptanmýþtýr.
Sonuç: Erken taný ve tedaviye ek olarak, yaþam boyu tedaviye uyum ve düzenli izlem, FKÜ’lü bireylerde normal nörogeliþimsel ve biliþsel sonuçlar açýsýndan kritiktir. Klinik yönetim merkezler arasýnda farklýlýk göstermektedir. Tedavisiz izlenen HFA hastalarýnýn %10’unda geliþimsel gerilik saptanmasý, plazma FA düzeyine göre tedavi baþlama eþiklerinin yeniden deðerlendirilmesi gerekliliðine dikkat çekmektedir.

Amaç: Alopesi areata (AA), skatrisyel olmayan saç dökülmesine neden olan yaygýn, kronik otoimmün bir hastalýktýr. Tekrarlayan ve düzelen seyri, yeni ve etkili tedavi seçeneklerinin araþtýrýlmasýna yol açmaktadýr. Çalýþmanýn amacý, AA hastalarýnda intralezyonel plateletten zengin plazma (PRP) ve intralezyonel steroid (ILS) enjeksiyonlarýnýn terapötik etkinliðini deðerlendirmektir.
Metod: 2020-2021 yýllarý arasýnda retrospektif bir dosya incelemesi yapýldý. Çalýþmaya AA'lý toplam 75 hasta dahil edildi. Otuz altý hasta üç seans intralezyonel PRP ile ve 39 hasta üç seans ILS enjeksiyonu ile tedavi edildi. Hastalar 0, 3 ve 6. aylarda saç çekme testi ve SALT skorlarý ile deðerlendirildi.
Bulgular: Yetmiþ beþ hastadan PRP grubunun ortalama yaþý 34,33±10,61, ILS grubunun ortalama yaþý ise 33,82±13,31 yýldý. Üç PRP veya ILS tedavisi seansý sonrasý 3. ve 6. ayda SALT 3 ve SALT 6 skorlarý PRP grubunda ILS grubuna göre istatistiksel olarak anlamlý derecede düþüktü (p=0,038, p<0,001). PRP grubunda 6. ayýn sonunda tedavi yanýtý deðerlendirildiðinde 2 (%5,5) hastada yanýt yok, 1 (%2,7) hastada kýsmi yanýt, 3 (%8,4) hastada iyi yanýt ve 30 (%83,4) hastada çok iyi yanýt vardý. 6 aylýk dönemde sadece 2 (%5,9) hastada klinik relaps yaþandý. Yan etkiler PRP grubunda 16 (%44,4) hastada, ILS grubunda ise 8 (%20,5) hastada görüldü ve PRP grubunda yan etki sýklýðý ILS grubuna göre istatistiksel olarak anlamlý derecede yüksekti (p=0,026). Ancak her iki grupta da kaþýntý, aðrý, yanma, ekimoz ve folikülit gibi minör yan etkiler görüldü.
Sonuç: PRP, sýnýrlý yamalý AA için etkili ve güvenli bir tedavi seçeneði gibi görünmektedir, ancak ILS'ye üstünlüðü tam olarak gösterilememiþtir, bu da ILS'yi hala birinci basamak tedavi haline getirmektedir. (SETB-2025-03-065)

Amaç: Aile hekimleri (AH) epilepsili kiþilerin bakýmýndan doðrudan sorumludur. Ancak epilepsi hakkýndaki eðitimleri yetersiz veya eksik olabilir. Bu çalýþmanýn amacý AH'ler arasýnda epilepsi ile ilgili temel bilgi ve öz-yeterlik düzeylerini deðerlendirmek ve epilepsiyi yönetme konusunda eðitim ihtiyaçlarýný belirlemektir.
Yöntemler: Bu ön test-müdahale-son test çalýþmasýnýn örneklemi 60 AH'den oluþmaktadýr. AH'ler epilepsi yönetimi konusunda dört saatlik bir eðitime katýlmýþtýr. Eðitimin etkinliði, eðitimden önce ve sonra Epilepsi Bilgi ve Öz-Yeterlik (EBÖY) ölçeði ile deðerlendirilmiþtir. Ayrýca epilepsi hastalarýnýn takibinde karþýlaþýlan sorunlarý ve eðitim ihtiyaçlarýný belirlemek için bir anket çalýþmasý yapýldý.
Sonuçlar: Çalýþmaya 60 hekim katýldý [37 erkek (%61,7), ortalama yaþ 37,97±8,92 yýl ve mesleki süre 80,48±70,59 ay]. AH'lerin toplam EBÖY puaný eðitimden önce 90,23±10,97 iken, eðitimden sonra 112,3±15,26 puana yükseldi (p<0,001). Eðitimden sonra, EBÖY'ün tüm alt bileþenlerinde eðitimden önceye kýyasla anlamlý puan artýþlarý gözlendi. Eðitimden sonra hekimlerin epilepsiye eþlik eden hastalýklarý tanýma, antinöbet ilaçlar hakkýnda yeterli bilgiye sahip olma ve epilepsili hastalarý takip etme yeteneklerinde eðitim öncesine göre anlamlý düzeyde iyileþme olduðu görüldü (sýrasýyla p<0,001, p=0,001 ve p=0,002).
Sonuç: Bu çalýþma, AH'lerin epilepsi yönetimi konusunda eðitime ihtiyaç duyduðunu ve sunulan eðitimin olumlu bir etki saðladýðýný göstermiþtir

Amaç: Bu çalýþmanýn amacý, multipl skleroz (MS) hastalarýnda depresif semptomlarla baðýmsýz olarak iliþkili klinik faktörleri belirlemek ve depresyonun saðlýkla iliþkili yaþam kalitesi üzerindeki etkisini deðerlendirmektir.
Yöntem: Bu prospektif gözlemsel çalýþmada, 90 MS hastasý deðerlendirildi. Yaþ, cinsiyet, hastalýk süresi, MS alt tipi ve Geniþletilmiþ Özürlülük Durum Ölçeði (EDSS) skorlarý kaydedildi. Yorgunluk Þiddet Ölçeði (FSS), Uykusuzluk Þiddeti Ýndeksi (ISI), Epworth Uykululuk Ölçeði (ESS), Leeds Nöropatik Belirti ve Bulgular Deðerlendirme Ölçeði (S-LANSS) ve EuroQol (EQ-5D-3L) yaþam kalitesi anketi uygulandý. Huzursuz bacak sendromu (RLS) varlýðý da kaydedildi. Depresyon þiddeti, Hasta Saðlýk Anketi-9 (PHQ-9) ile ölçüldü. Öncelikle tek deðiþkenli iliþkiler incelendi; ardýndan anlamlý bulunan deðiþkenler geriye doðru eleme yöntemiyle çoklu lineer regresyon modeline dahil edildi.
Bulgular: FSS, ISI ve EDSS skorlarýnýn yüksekliði, PHQ-9 skorlarýyla baðýmsýz olarak iliþkiliydi. Yorgunluk ve insomni, depresyonla en güçlü iliþkili faktörlerdi (ρ=+0.52 ve +0.57; p<0.001). EDSS daha zayýf ancak anlamlý bir iliþki gösterdi (ρ=+0.23, p=0.031). Yaþ, cinsiyet ve hastalýk süresi anlamlý bir belirleyici deðildi. S-LANSS skoru, MS alt tipi ve RLS tek deðiþkenli analizde anlamlýydý ancak çok deðiþkenli modelde dýþlandý. PHQ-9 skorlarý, daha yüksek EQ-5D-3L skorlarýyla anlamlý þekilde iliþkiliydi; bu da daha düþük yaþam kalitesine iþaret ediyordu (p<0.001).
Sonuç: Yorgunluk ve insomni, MS hastalarýnda depresyonun en güçlü baðýmsýz belirleyicileri olarak saptandý. Bu hasta grubunda, bu semptomlara yönelik rutin taramalar, depresyonun daha erken saptanmasýný, tedavi edilmesini ve yaþam kalitesinin iyileþtirilmesini saðlayabilir.

Amaç: Çevresel duman maruziyeti yeterince anlaþýlmamýþ bir konudur ve toksik kirleticilere uzun süreli solunumsal maruziyetin potansiyel bir kaynaðý olabilir. Hem ikinci el hem de üçüncü el sigara dumaný (ÜESD) maruziyeti, halk saðlýðý açýsýndan önemli konulardýr. Bu çalýþmada, solunum yolu hastalýklarýna sahip kýrýlgan gruplarýn sigara dumanýna maruziyet konusundaki bilgi düzeylerini ortaya koymayý amaçladýk.
Yöntemler: Ekim 2023 - Ekim 2024 tarihleri arasýnda polikliniklere baþvuran toplam 911 halen sigara içen hasta çalýþmaya dahil edildi. Týbbi muayene ve solunum fonksiyon testlerinin ardýndan bireylerden üçüncü el sigara dumaný maruziyeti ile ilgili BATHS anketini doldurmalarý istendi.
Bulgular: Örneklemimizi oluþturan 911 sigara içicisinin 322’si (%35,3) KOAH, 227’si (%24,9) astým hastasýydý ve 570’i (%62,5) orta-þiddetli ikinci el duman maruziyeti yaþýyordu. KOAH hastalarý, BATHS toplam ve süreklilik alt boyut puanlarýnda en düþük ortalamalara sahipti (sýrasýyla 3,61±0,58 ve 3,77±0,69); astým hastalarý ise saðlýk alt boyutu puanýnda en düþük ortalamayý gösterdi (3,41±0,46) (p<0,05). Toplam ve alt boyut puanlarý, 18-30 yaþ aralýðýnda olanlar, üniversite mezunlarý, çalýþanlar ve asgari ücretin üzerinde gelir elde eden bireyler arasýnda anlamlý þekilde daha yüksekti (p<0,05). Cinsiyet açýsýndan anlamlý bir fark saptanmadý (p>0,05). BATHS toplam puanlarý ile ikinci el sigara dumaný maruziyeti ve hastalýk süresi arasýnda anlamlý negatif korelasyon saptanýrken (p<0,05); daha iyi solunum fonksiyonu deðerleri, sigara býrakma polikliniðine baþvuru ve 16 yaþ altý çocuklarla ayný evde yaþama ile anlamlý pozitif korelasyon gösterdi (p<0,05).
Sonuç: Bu çalýþma, solunum yolu hastalýðý olan bireylerde sigara dumanýna maruziyetin zararlý etkileri konusundaki bilgi eksikliðini ortaya koymaktadýr. Sigara kaynaklý akciðer hastalýklarý riski taþýyan aktif içicilere yönelik eðitim programlarý aracýlýðýyla hem aktif hem de pasif sigara kullanýmýnýn azaltýlmasýna yönelik giriþimlerin önemini vurgulamaktadýr.

Amaç: Gastrointestinal Kaposi sarkomu (GI-KS), human herpes virüs 8 (HHV-8) ile iliþkili nadir görülen vasküler bir neoplazidir ve çoðunlukla immünsuprese bireylerde izlenir. Endoskopik incelemede, nodüler, polipoid veya ülsere lezyonlar þeklinde görülebileceði gibi belli belirsiz bulgular da izlenebilir. Ayrýca, KS’un histopatolojik özellikleri benign inflamatuvar durumlarý veya diðer mezenkimal tümörleri taklit edebilir; bu da doðru tanýnýn gecikmesine neden olabilir. Bu çalýþmanýn amacý, GI-KS’un histopatolojik özelliklerini deðerlendirmek ve tek merkezli bir kohortta neoplastik ve non-neoplastik ayýrýcý taný zorluklarýný ortaya koymaktýr.
Yöntem: 2005 ile 2025 yýllarý arasýnda taný alan 13 GI-KS olgusu retrospektif olarak incelendi. Klinik veriler ve endoskopik bulgular hastane bilgi yönetim sisteminden elde edildi. Hematoksilen-eozin ile boyanmýþ preparatlar ve HHV-8 immünohistokimya (ÝHK) kesitleri retrospektif olarak deðerlendirildi.
Bulgular: On üç hasta (11’i erkek; ortalama yaþ 47 ± 18 yýl) saptandý ve bunlarýn %84,6’sý immünsupreseydi (sekiz hasta HIV pozitif, iki hasta böbrek nakli alýcýsý ve bir hasta kortikosteroid tedavisi altýndaydý). On bir olguda kutanöz veya ekstraintestinal KS lezyonlarý mevcuttu. Endoskopik deðerlendirmede nodüler lezyonlar (%30,8), polipoid lezyonlar (%23,1), yýlan derisi benzeri hemorajik alanlar (%7,7), infiltratif görünüm (%7,7), eritemli eleve lezyonlar (%7,7) ve nonspesifik eritematöz deðiþiklikler (%7,7) saptandý. Endoskopi raporlarýnýn yalnýzca üçünde KS þüphesi belirtilmiþti. Lezyonlar en sýk mide (%76,9), ardýndan rektum (%15,4) ve kolon (%7,7) yerleþimliydi. Histolojik olarak, olgularýn %84,6’sýnda yarýk benzeri vasküler kanallar ve eritrosit ekstravazasyonu, %53,8’inde hemosiderin birikimi, %76,9’unda plazma hücrelerini içeren kronik inflamatuvar infiltrasyon ve gastrik KS olgularýn %70’inde foveolar epitel hiperplazisi gözlendi. Histolojik spektrum içerisinde tanýsal güçlük oluþturabilecek bazý paternler de yer almaktaydý: üç olguda kronik gastrit benzeri, bir olguda reaktif gastropati benzeri, bir olguda granülasyon dokusu benzeri ve bir olguda GIST/leiomyom benzeri iðsi hücre morfolojisi saptandý.
Sonuç: GI-KS’un histolojik özellikleri hem diðer neoplastik tümörleri hem de inflamatuvar süreçleri taklit edebilir. Bu nedenle histopatolojik deðerlendirme, klinik verilerle birlikte yapýlmalý ve GI-KS’un müphem veya nonspesifik histolojik bulgularla seyredebileceði göz önünde bulundurulmalýdýr. Obstrüksiyon, kanama veya perforasyon gibi komplikasyonlar yaþamý tehdit edebileceðinden, doðru taný ve uygun tedavi hayati önem taþýmaktadýr. Endoskopik veya histolojik olarak þüphe düzeyi düþük olsa bile bu grup hastada HHV-8 ÝHK’sýnýn rutin olarak uygulanmasý doðru tanýya ulaþmayý kolaylaþtýrýr. Böylece uygun hasta yönetimi saðlanýr ve ciddi komplikasyonlar önlenebilir.

Elektronik oyuncaklarýn kullanýmýnýn artmasýyla birlikte, son yýllarda pil yutulmasýyla ilgili vakalarýn sayýsý giderek artmýþtýr. Bu olgu sunumunda, ani göðüs aðrýsý ve aðlama þikayeti ile acil servise baþvuran bir çocuk sunulmaktadýr. Elektrokardiyogramda (EKG), kalp fonksiyonlarý tamamen normal olmasýna raðmen alt derivasyonlarda miyokardiyal iskemi bulgularý saptandý. Akciðer grafisinde özofagusta sýkýþmýþ bir disk pil görüldü.
4 yaþýnda bir erkek oyuncaklarý ile oynarkenaniden aðlama ve göðüs bölgesinde þiddetli aðrý ile acil servise baþvurdu. Çekilen EKG de cQT’de uzama (cQT 0,56), DII, DIII, aVF de belirgin ST depresyonu ve negatif T dalgasý tespit edildi. Yapýlan Ekokardiyografide (EKO) kalp fonksiyonlarý normal saptandý. Kalp enzimleri ve biyokimya tetkikleri normal geldi (troponin-I ≤ 3,2 ng/L, CK-MB 29,8 U/L). Göðüs grafisinde disk pil tespit edildi ve pilin endoskopik çýkarýlmasýnýn ardýndan elektrokardiyografik bulgular tamamen normale döndü.
Literatürde, miyokardiyal iskemi veya enfarktüsü taklit eden EKG bulgularý ile çoklu silindirik pil yutulmasýna iliþkin nadir yetiþkin vakalarý bildirilmiþtir. Olgumuz çocuk hasta, özofagusta yerleþimli tek adet disk pil sonrasý inferior miyokard enfarktýnýn taklit eden olgu olmasý nedeniyle özeliklidir.