Primer hiperparatiroidizm (pHPT) en sýk 3. endokrin hastalýktýr ve ayaktan hastalarda hiperkalseminin en sýk sebebidir. Geçmiþte hastalarýn çoðu belirgin pHPT semptom ve bulgularý ile baþvurmaktaydýlar. Otomatik kan analizörlerinin geliþmesi ve yaygýn kullanýlmasý ile günümüzde hastalarýn büyük bölümü diðer nedenlerle yapýlan rutin biyokimyasal testlerle teþhis edilmektedir. Hastalarýn çoðunluðu minimal semptomatik veya asemptomatiktir. pHPT’nin klinik prezentasyonu, asemptomatik hastalýktan renal ve iskelet komplikasyonlarýnýn gözlendiði semptomatik hastalýða kadar deðiþir. Hafif pHPT terimi 30 yýldýr birçok farklý durum için kullanýlmýþtýr. Hafif pHPT terimi net olarak, güncellenen uluslararasý kýlavuzlara göre cerrahi endikasyonu olmayan asemptomatik hastalarý belirtmek için tanýmlanmýþtýr. Normokalsemik pHPT ilk olarak 2008’de asemptomatik pHPT’nin tedavisi ile ilgili düzenlenen 3. uluslararasý çalýþtayda resmen kabul edilmiþtir. Normokalsemik pHPT klasik hiperkalsemik pHPT’nin bir varyantýdýr. Normokalsemik pHPT paratiroid hormon (PTH) artýþýna neden olabilecek sekonder bir sebep olmaksýzýn, normal iyonize ve total kalsiyum (Ca) düzeyleri ile birlikte yüksek PTH düzeyi ile karakterizedir. pHPT biyokimyasal olarak klasik pHPT (hem Ca hem PTH yüksek), nonklasik (normohormonal veya nonsuprese) pHPT (yüksek Ca, normal PTH), normokalsemik pHPT (normal Ca, yüksek PTH) olarak prezente olabilir. pHPT’nin tek küratif tedavisi cerrahidir. Paratiroidektomi bütün semptomatik hastalarda endikedir. Asemptomatik pHPT’nin tedavisi ile ilgili 4. uluslararasý çalýþtay 2013’te yapýldý. pHPT’nin cerrahi endikasyonlarý yaþ, Ca düzeyi, iskelet ve böbrek bulgularýna göre belirlenir. Bazý asemptomatik hastalarda cerrahi zorunlu deðildir. Diðer yandan, paratiroidektomi için cerrahi kriterleri olmayan bu hastalarda bile cerrahi daima bir seçenektir. Çünkü cerrahi, pHPT’nin tek kesin tedavisidir. Normokalsemik pHPT’li hastalarýn optimal tedavi stratejisi halen ortaya koyulamamýþtýr. Bu konunun deneyimli uzmanlarý Ca düzeyi normal devam etse bile osteoporoz, fraktür, böbrek taþý gibi pHPT kopmplikasyonlarýnýn varlýðýnda veya bunlarýn ortaya çýkmasýnda cerrahi önermektedirler. Taný anýnda komplikasyonsuz hastalar hastalýk ilerlemesi için takip edilebilir

Amaç: Tiroid hastalýðý nedeniyle hastanemize baþvuran hastalarýn profili ve hastalýklarý ile ilgili farkýndalýðýn deðerlendirilmesi
Gereç ve Yöntem: Çalýþmamýz 1-31 Aralýk 2014 tarihleri arasýnda tiroid hastalýðý nedeniyle takipli olan 18-75 yaþ arasý hastalar ile anket çalýþmasý yapýlarak gerçekleþtirildi. Gebe, tiroid maligniteli ve onam vermeyen hastalar çalýþmaya dahil edilmedi. Hastalarýn yaþ, cinsiyet, eðitim durumu, hastalýk süresi, kontrol sýklýðý gibi demografik özellikleri, ilaç kullaným þekli, dozu, süresi, ilacý sabit dozda alýp almadýðý, ilaçla birlikte alýnmamasý gereken gýda/ilaç bilgisi sorgulandý. Hastalara kullandýklarý tuz çeþidi soruldu.
Bulgular: Yaþ ortalamasý 46 olan, 4’ü (%3.7) erkek, 103’ü (%96.3) kadýn toplam 107 hasta ile görüþüldü. Hastalarýn 85’inin (%79.4) bir yýldan fazla süredir takip edildiði, çoðu hasta (56, %52.4) ile bir yýl içinde en az 3 kez karþýlaþýldýðý görüldü. Hastalarýn 69’u (%64.5) hipotiroidi, 11’i (%10.3) hipertiroidi ve geri kalan 27’si (%25.2) ötiroid nodüler guatr tanýlý idi. 78 (%72.9) hastanýn tanýsýný yanlýþ ya da eksik bildiði tespit edildi. Ýyotlu tuz kullanmasý gerektiðini bilen hasta sayýsý 54 (%50.4) olarak saptanmýþ olup, hastalarýn yaklaþýk 41’i (%38.4) nasýl tuz kullanmasý gerektiðini bilmediðini söyledi. Çalýþmamýzda hastalara levotiroksin ile etkileþen yiyecekler ve ilaçlardan haberdar olup olmadýklarý sorulduðunda 55 hasta (%86) haberdar olmadýðýný ifade etti. Demir preparatý ve proton pompa inhibitörlerinin %30’a yakýn oranlarda levotiroksinle birlikte kullanýldýðý tespit edildi.
Sonuç: Tiroid hastalarýnýn taný, takip ve tedavileri ile ilgili farkýndalýklarý ve bilgi düzeyleri düþük seviyelerdedir. Hastalarýn farkýndalýklarýnýn artýrýlmasý ile ilgili hekimlerin daha fazla çaba sarf etmeleri gerekmektedir.

Amaç: Vitreoretinal patoloji nedeniyle pars plana vitrektomi ve fakoemülsifikasyon (fakovitrektomi) ile birlikte göz içi lens (GÝL) implantasyonu yapýlan ameliyatlarýn cerrahi sonuçlarýný sunmak
Gereç ve Yöntem: Bu retrospektif çalýþma 3 yýllýk süre zarfýnda fakovitrektomi ve GÝL implantasyonu ameliyatý yapýlan ardýþýk 80 hastanýn (44 kadýn/36 erkek) 91 gözünü içermektedir. Ameliyat öncesi ve sonrasý düzeltilmiþ en iyi görme keskinlikleri (DEÝGK), fakovitrektomi nedenleri, eþlik eden sistemik hastalýk, ameliyat öncesi lens durumu, daha önce geçirdiði ameliyatlar, kullanýlan tamponad cinsi, komplikasyonlar, ilave tedavi giriþimleri ve son göz muayene bulgularý incelendi.
Bulgular: Yaþ ortalamasý 64.8±9.5 yýl idi. Diyabetes mellitus (DM), hipertansiyon (HT), DM+HT, koroner arter hastalýðý sýrasýyla hastalarýn %74, %56, %45 ve %18.7’sinde mevcuttu. Fakovitrektomi ameliyatý yapýlma endikasyonlarýný %52 olguda maküla yüzey hastalýðý, %31 olguda vitreus hemorajisi (VH), %11 olguda diyabete baðlý traksiyonel retina dekolmaný (TRD), diyabetik retinopati ya da proliferatif vitreoretinopati (PVR) ve %5.5 olguda regmatojen retina dekolmaný (RRD) oluþturdu. Ortalama takip süresi 14.2±10.7 (2-39) ay idi. Ortalama DEÝGK deðerleri preoperatif ve postoperatif dönemlerde sýrasýyla 0.10±0.14 ve 0.122±0.22(0.001-0.9) idi (p<0.001). DEÝGK olgularýn %61’inde arttý, %24’ünde deðiþmedi. En sýk komplikasyonlar ön segmentte %16.5 oranýnda GÝL ile ilgili, arka segmentte ise %11 oranýnda VH idi. Son muayenede makülanýn fonksiyonel olduðu 63 gözde retina yatýþýk idi. Takip süresi sonunda görme azalmasý ya da kaybý foveada atrofi, makülada delik oluþmasý, optik atrofi, VH, nüks RD ya da fitizise baðlý olarak görüldü.
Sonuç: Fakovitrektomi+GÝL implantasyonu ameliyat esnasýnda ortamýn iyi görülebilmesini saðlayarak ve sonradan oluþacak katarakt için gerekecek baþka bir cerrahi iþlemin önüne geçerek özellikle sistemik hastalýklarý olan hastalar için etkili ve güvenli bir tedavi yaklaþýmýdýr.

Amaç: Periampüller divertikül, duodenum ikinci kýsýmda bulunan, içerisinde veya kenarýnda Ampulla
Vateri’nin yerleþtiði kazanýlmýþ bir luminal anomalidir. Bu çalýþmada, endoskopik retrograd kolanjiyopankreatografi
(ERCP) yapýlan hastalarda periampuller divertikül sýklýðýný ve periampuller divertikül varlýðýnýn ERCP
baþarýsýný ve komplikasyon oranlarýný etkileyip etkilemediðinin deðerlendirilmesi amaçlandý.
Gereç ve Yöntem: Þiþli Hamidiye Etfal Eðitim ve Araþtýrma Hastanesi Gastroenteroloji Kliniði Endoskopi
Ünitesi’nde 2011-2014 arasýnda yapýlan ERCP iþlemleri retrospektif olarak deðerlendirildi.
Bulgular: Çeþitli endikasyonlarla ERCP yapýlan 948 hastanýn 112’sinde (%11.8) periampuller divertikül vardý.
Periampuller divertikül olmayan 836 hastaya 1026, periampuller divertikül olan 112 hastaya 136 iþlem yapýldý.
Hasta baþýna düþen ERCP iþlemi sayýsý açýsýndan karþýlaþtýrýldýðýnda periampuller divertikül olan ile olmayan
hastalar arasýnda anlamlý fark yoktu (1.21’e karþý 1.23 p=0.838). Periampuller divertikülü olan hastalarýn
8’inde (%7) koledok kanüle edilemezken, periampüller divertikülü olmayan 54 (%6.4) hastada kanülasyon
baþarýsýzdý (p=0.859). Periampuller divertikülü olan hastalarýn ortalama yaþý (72.7±12.2 yýl), periampuller
divertikülü olmayan hastalardan (56.8±16.4 yýl) anlamlý olarak yüksekti (p<0.001). Periampuller divertikülü
olan grupta kadýn oraný, periampuller divertikülü olmayan gruptaki kadýn oranýndan yüksekti (%72.2’e karþý
%54.6, p=0.042). Kanama, pankreatit ve perforasyon komplikasyon oranlarý yönünden gruplar arasýnda
anlamlý fark saptanmadý.
Sonuç: Bu çalýþmada periampuller divertikülün yaþlýlarda ve kadýnlarda daha sýk olduðu tespit edildi.
Literatürde periampuller divertikül hastalarýna yapýlan ERCP iþlemlerinde kanama ve perforasyon gibi komplikasyonlarda
artýþ bildirilse de bu çalýþmada periampuller divertikül olmayan hastalarla karþýlaþtýrdýðýmýz
zaman komplikasyon oranlarýnda artýþ saptanmadý. Bu sonuçlar dkkatli endoskopistler tarafýndan deneyimli
merkezlerde yapýlan ERCP’lerde periampuller divertikülü olan hastalarýn olmayanlarla ayný baþarý ve güvenlikle
iþleme alýnabileceðini göstermesi açýsýndan önemlidir.

Amaç: Bu çalýþmanýn amacý açýk açýlý glokomlu hastalardan trabekülektomi cerrahisi uygulanmýþ olanlarý (TRAB) ve cerrahi geçirmeyenleri (POAG) koroid kalýnlýklarý açýsýndan artýrýlmýþ derinlik görüntüleme optik koherens tomografi (EDI-OKT) kullanarak karþýlaþtýrmaktýr.
Gereç ve Yöntem: Kesitsel, non-randomize klinik olgu serisi olarak planlanan çalýþmaya en az 6 ay önce trabekülektomi cerrahisi geçirmiþ 12 hastanýn 14 gözü ve primer açýk açýlý glokomlu 12 bireyin 20 gözü dahil edildi. Uveit, diyabetik retinopati, yaþa baðlý makula dejenerasyonu, optik nöropati veya baþka bir retina, koroid veya optik sinir hastalýðý bulunanlar ile belirlenmiþ sýnýrlarýn dýþýnda bir refraksiyon kusuru olan bireyler çalýþmaya dahil edilmedi. Tam bir göz muayenesini takiben koroid kalýnlýðý RTVue-100 5.1 (EDI-OKT) cihazý ile; retina pigment epitelinin hiperreflektif dýþ bandý ile skleranýn iç yüzeyi arasýndan, sýrasýyla subfoveal alandan ve subfoveal alanýn 1.5 mm temporal ile 1.5 mm nazalinden ölçüldü.
Bulgular: Çalýþmaya dahil edilen hastalarýn yaþ ortalamasý TRAB grubunda 59.9±13.4 (yaþ aralýðý 29-76), POAG grubunda 58.4±9.7 (yaþ aralýðý 29-73) idi. Yaþ, cinsiyet, lateralite, GÝB, kýrma kusuru, görme keskinliði, aksiyel uzunluk ve SKK açýsýndan gruplar arasýnda istatistiksel olarak anlamlý fark saptanmadý (p>0.05). Ortalama Koroid kalýnlýðý TRAB grubunda subfoveal, temporal ve nazalde (sýrasýyla 388.2±84.1, 372.4±77.1, 374.1±84.1 µm) POAG grubuna göre (sýrasýyla 383±64, 358.6±62, 357.5±61.5 µm) daha yüksek ölçüldü fakat istatistiksel olarak anlamlý deðildi (p>0.05). POAG grubunda GÝB ile subfoveal ve nazal koroid kalýnlýklarý arasýnda orta seviyede negatif korelasyon saptandý (sýrasýyla: p=0.048, r=-0.458; p=0.042, r=-0.458)
Sonuç: Subfoveal ve perifoveal koroid kalýnlýðý trabekülektomi sonrasý geç dönemdeki bireyler ile hiç operasyon geçirmemiþ, medikal tedavi ile GÝB regüle, primer açýk açýlý glokom tanýlý kiþiler karþýlaþtýrýldýðýnda istatistiksel olarak anlamlý farklýlýk göstermemektedir. POAG hastalarýnda, GÝB yükselmesine koroid incelmesi eþlik edebilir.

Amaç: Kemik metastazý geliþen meme kanserli hastalarda kemiðe baðlý olay (SRE) geliþimini azalttýðý bilinen zoledronik asitin (ZA) en önemli yan etkilerinden biri renal yetmezlik geliþimidir. Bizim bu çalýþmadaki amacýmýz, bu yan etkinin sýklýðýný ve geliþimini etkileyen risk faktörlerini deðerlendirmektir.
Gereç ve Yöntem: Ýstanbul Florence Nightingale Çalýþma Grubu arþivinde yer alan ve Mart 2006-Aralýk 2013 tarihleri arasýnda ZA tedavisi verilen kemik metastazlý 97 meme kanseri hastasý çalýþmamýza dahil edilmiþtir. Renal yetmezlik deðerlendirmesi için, serum kreatinin seviyesi her tedavi öncesi ölçülüp, baþlangýç ve en yüksek kreatinin deðerleri alýnarak, Crockcroft-Gault formülüne göre kreatinin klirensi hesaplanmýþtýr. Hastalarýn yaþý, ZA kullaným süresi, ZA infüzyon sayýsý, eþzamanlý antikanser tedaviler, nonsteroidal antiinflamatuar ilaç kullanýmý, diabetes mellitus ve hipertansiyon varlýðý kaydedilmiþtir.
Bulgular: Ortalama hasta yaþý 54±10 yýl ve ortalama ZA kullanýmý süresi 37±18 ay olarak bulundu. Baþlangýç kreatinin deðeri tüm hastalarda 1.4 mg/dL’nin altýnda idi. 22 hastamýzda (%23) kreatinin deðerinde 0.5 mg/dL’nin üzerinde artýþ olup, kreatinin klirensinde düþüþ saptanmýþ ve renal toksisite olarak deðerlendirilmiþtir. Ýki hastamýzda kreatinin klirensi <30 ml/min. düþmüþ ve 1 hastamýzda diyaliz ihtiyacý olmuþtur. Renal yetmezlik geliþimi için tek baðýmsýz risk faktörü ileri yaþ (60≤) olarak saptanmýþtýr (p=0.017).
Sonuç: Sonuç olarak, metastatik meme kanserli hastalarda ZA kullanýmý sýrasýnda karþýlaþýlabilecek en önemli sorunlardan biri renal yetmezliktir. Bu riski azaltmanýn en önemli yolu her tedavi öncesi serum kreatinin kontrolü ve özellikle ileri yaþ hasta grubunda hidrasyona dikkat etmektir.

Amaç: Sað kolon tümörü daha çok kanama ve buna baðlý semptomlar ile kendini gösterir. Buna baðlý olarak anemi bulgusu, kolonun diðer bölge yerleþimli tümörlerinden daha sýk görülür. Biz bu çalýþmada kliniðimizde opere olan kolon tümörlü hastalarda tümör yerleþiminin kan transfüzyon ihtiyacýna etkisini incelemeyi amaçladýk.
Gereç ve Yöntem: Çalýþmaya Kasým 2007–Þubat 2013 tarihleri arasýnda kolon tümörü nedeniyle opere olan 192 hasta alýndý. Hastalar sað kolon (Grup A=94) ve sol kolon tümör (Grup B=98) hastalarý olarak iki grupta incelendi. Bu hastalarýn demografik verileri, operasyon prosedürleri, preoperatif ve postoperatif hemoglobin (Hgb) deðerleri, eritrosit süspansiyon (ES) transfüzyon ihtiyaçlarý, komplikasyonlar ve mortalite sonuçlarý incelendi.
Bulgular: Demografik veriler açýsýndan iki grup arasýnda farklýlýk bulunamadý. Preoperatif Hgb deðerleri Grup A da anlamlý düþük saptandý (ortalama 10.9±2 mg/dL’ye 11.6±2 mg/dL, p=0.031). Preoperatif ES transfüzyonu oraný Grup A’da anlamlý yüksek bulundu (%19’a %8, p=0.034). ES transfüzyon miktarý Grup A’da ortalama 0.56 ünite ile istatistiksel olarak yüksek saptandý (Grup B: 0.23’ü, p= 0.038). Fakat genel ES transfüzyon oraný 2 grup arasýnda anlamlý deðildi (%62’ye %47, p=0.06). Hastanede kalýþ süreleri, postoperatif komplikasyon (%18’e %17) ve mortalite (%2’ye %5) deðerleri karþýlaþtýrýldýðýnda iki grup arasýnda fark izlenmedi. Sað ve sol kolon yerleþimli tümörü olan hastalarda mortalite ES uygulanmasý ile iliþkili bulunmamýþtýr (p=0.515).
Sonuç: Sað kolon yerleþimli tümörü olan hastalarda preoperatif Hgb deðerleri sol kolon tümörlü hastalara nazaran daha düþük bulundu. Bu da bu hastalarda artmýþ preoperatif ES transfüzyonu ile iliþkilendirilmiþtir. Fakat postoperatif morbidite ve mortalite deðerlerinde artýþ saptanmamýþtýr. Biz sonuçlarýmýz doðrultusunda sað kolon tümörlerinde daha fazla transfüzyon yapýlmasýnýn sol kolon tümörlerine göre daha fazla morbidite ve mortaliteye neden olmadýðýný düþünüyoruz.

Amaç: Bu çalýþmadaki amacýmýz kadýnlar için daha kabul edilebilir bir yöntem olan transabdominal servikal uzunluðun erken doðumu ön görmedeki önemini araþtýrmaktýr.
Gereç ve Yöntem: Bu çalýþmada tarihleri Mart 2014 - Ocak 2015 arasýnda kliniðimizde 18-24 hafta arasýnda rutin fetal anatomik tarama yapýlýr iken transabdominal ultrasonografi ile servikal uzunluk bakýlan hastalarýn dosyalarýnýn retrospektif olarak taranmasý ile elde edilen veriler incelenmiþtir. Hasta dosyalarýndan yaþ, obstetrik öykü ve doðum yaptýðý hafta kayýt edildi. Servikal uzunluk ölçümleri 30 mm ve 25 mm cut-off deðer olarak kabul edildiðinde servikal uzunluðun erken doðumu ön görmedeki sensitivite ve spesifisite deðerleri hesaplandý.
Bulgular: Çalýþmada toplamda 142 hastanýn verileri deðerlendirildi. 11 kadýn erken doðum yapmýþ iken 131 kadýn term doðum yapmýþtý. Preterm doðum yapanlarýn servikal uzunluk ortalama 32.90±8.45 mm, term yapanlarda ise 35.31±7.54 mm idi (p>0.05).
Sonuç: Bu çalýþma, transabdominal ultrasonografi ile servikal uzunluk ölçümünün erken doðumu öngörmede sýnýrlý bir tanýsal deðere sahip olduðunu düþündürmektedir.

Amaç: Lenf nodu tutulumu deri kanserlerinin prognozu açýsýndan önemlidir. Klinik olarak lenf nodu tutulumu olmayan veya tutulum açýsýndan þüpheli olan vakalarda agresif bir yöntem olan bölgesel lenf nodu disseksiyonu yerine günümüzde sentinel lenf nodu örneklemesi (SLNB) tercih edilmektedir. Çalýþmamýzda, kliniðimizde malign deri tümörlerine yönelik yapýlan SLNB deneyimlerimizi paylaþmayý amaçladýk.
Gereç ve Yöntem: Aðustos 2009 ve Aðustos 2015 tarihleri arasýnda sentinel lenf nodu örneklemesi yapýlan; yaþlarý 21-81 arasýnda deðiþen, 13’ü kadýn, 17’si erkek, toplam 30 hasta retrospektif olarak incelendi.
Bulgular: 30 hastada toplam 33 SLNB yapýldý. Tüm prosedürlerde sentinel lenf nodu (SLN) ortaya kondu ve baþarýlý bir þekilde eksize edildi. Toplamda 8 adet pozitif sentinel lenf nodu saptandý. Dört hastada sentinel lenf nodu örnekleme sonucu negatif olmasýna raðmen, takiplerinde metastaz lehine bulgular saptanmasý üzerine terapötik lenf nodu disseksiyonu uygulandý.
Sonuç: Klinik olarak lenf nodu tutulumu olmayan ancak tutulum açýsýndan þüpheli olan hastalarda morbiditesi ve komplikasyon oraný daha düþük ve güvenilirliði yüksek olan, sentinel lenf nodu örneklemesi tercih edilmelidir.

Amaç: Tiroid kanseri nedeni ile santral diseksiyon prolaktik veya terapötik amaçlý uygulanmaktadýr. Yeterli evreleme için tek taraflý santral boyun diseksiyonunda en az 4, 2 taraflý santral boyun diseksiyonunda 8 lenf bezi çýkarýlmasý gerektiði bildirilmesine ragmen, uygulanan santral diseksiyonlarýn geniþliði halen net deðildir. Bu çalýþmada santral lenf nodu diseksiyonunda çýkarýlan lenf bezi sayýlarý ve lokalizasyonlarýný deðerlendirmeyi amaçladýk.
Gereç ve Yöntem: Diferansiye tiroid kanseri için ayný cerrah tarafýndan total tiroidektomiye ek olarak standart tek taraflý veya iki taraflý santral diseksiyon yapýlan hastalarda lenf nodu sayýlarý ve anatomik lokalizasyonlarý deðerlendirildi. Ýstatistik olarak ‘’Ki-kare’’ ve ‘’Fisher’in kesin olasýlýk’’ testleri kullanýldý.
Bulgular: Diferansiye tiroid kanseri nedeni ile proflaktik veya terapötik santral boyun diseksiyonu uygulanan 43 hastanýn (30K, 13E) yaþ ortalamasý 45.7±15.1’di. Hastalarýn 32’sine bilateral, 11’ine tek taraflý santral boyun diseksiyonu uygulandý. Çýkarýlan lenf bezi sayýsý tek taraflý 9±6 (2-23), bilateral 14±6 (5-30) olup, bilateral disesiyon yapýlan grupta yüksekti (p<0.05). Prelaringeal, pretrakeal, sað paratrakeal, sol paratrakeal, lenf bezi sayýlarý sýrasý ile 3±3, 2±3, 5±2, 5±4 idi. Pretrakeal lenf bezi sayýsýna göre sað paratrakeal lenf bezi sayýsý (p=0.001) ve sol paratrakeal lenf bezi sayýsý (p>0.01) anlamlý olarak yüksek bulundu. Ayrýca sað paratrakeal lenf bezi sayýsý prelaringeal lenf bezi sayýsýna göre anlamlý olarak yüksek (p=0.001) bulundu.
Sonuçlar: Çýkarýlan lenf bezi sayýsý ortalamalarý evreleme için önerilen sayýnýn üzerinde ve yeterli olmasýna raðmen, çýkarýlan lenf bezi sayýsýnýn 2-30 arasýnda geniþ bir aralýkta olduðu dikkat çekmektedir. Anatomi çalýþmalarýnda santral bölgedeki lenf bezlerinin 2/3 kadarýnýn pretrakeal yerleþimli olduðu bildirilmesine ragmen, santral diseksiyon materyalinde lenf bezlerinin önemli bir bölümü paratrakeal bölgede yerleþmektedir. Santral diseksiyon anatomik sýnýrlara uygun olarak uygulanmalý ve paratrakeal bölge lenf bezleri göz ardý edilmemelidir. Özellikle sað paratrakeal bölgede diseksiyonun tam olabilmesi için reküren laringeal sinir arkasýndaki dokunu diseksiyonu önemlidir.

Trakeanýn iç lümen obstrüksiyonu oldukça nadir olup genellikle hemanjiyom, hamartom ve larengeal web gibi sorunlarda görülmektedir. Yazýmýzda zamanýnda doðan bir yenidoðan bebekte aralýklý desatürasyon ve ekspiratuvar hýrýltý ataklarýna neden olan konjenitaal trakeal polip olgusu sunulmuþtur. Bilgilerimize göre yenidoðan döneminde konjenital trakeal polip ilk kez bildirildiði için yazýmýz sunulmuþtur.

Giriþ: Jüvenil rekürren parotit (JRP), çocuklarda görülen parotis bezinin tek veya iki taraflý þiþmesiyle karakterize, ataklar þeklinde seyreden, spesifik, týkayýcý ve süpüratif olmayan inflamatuar hastalýðýdýr. Etyolojisi bilinmemekle beraber otoimmünite, duktal obstrüksiyon, immün yetmezlik ve enfeksiyöz nedenler suçlanmaktadýr. Tanýsý anamnez, fizik muayene ve radyolojik bulgularla konulur. Birçok tedavi modalitesi önerilmiþtir. Ýlk basamak tedavisi antibiyotikler, analjezikler gibi konservatif tedavidir.
Olgu Sunumu: Bu makalede kliniðimizde tekrarlayan akut parotit nedeniyle takip edilen ve etyolojisi araþtýrýlan 11 yaþýnda çocuk hasta güncel literatür bilgileri ýþýðýnda sunuldu.
Sonuç: JRP tekrarlayan akut parotis bezi þiþliklerinin ayýrýcý tanýsýnda düþünülmelidir. Nadir etyolojilerin saptanmasýnda klinik þüphe oldukça önemlidir

Jarcho-Levin sendromu sayýsal ve yapýsal kosta-vertebral anomalileri içeren nadir bir konjenital sendromdur. Spondilotorasik dizositoz ve spondilokostal dizositoz olmak üzere iki alt tipi bulunmaktadýr. Kosta ve vertebralarda yaygýn deformite olduðu için solunum sýkýntýsýna, sýk tekrarlayan solunum yolu enfeksiyonlarýna neden olmaktadýr. Bu olgu sunumunda, nadir olmasý nedeniyle, yenidoðanda meningomyeloselin eþlik ettiði, aðýr hidrosefali nedeniyle ventrikülo-peritoneal þant takýlan ve göðüs deformitesine baðlý olarak solunum cihazýndan ayýramadýðýmýz spondilotorasik dizositoz tip JarchoLevin Sendromu olgusu sunulmuþtur.

5 aylýkken oksipital bölgede þiþlik ve ara ara akýntý þikayeti üzerine kurumumuz beyin cerrahi polikliniðine baþvurduktan sonra, yapýlan tetkiklerin ardýndan ‘’Dermal Sinüs Traktý’’ tesbit edilmesi üzerine opere edilmek üzere Beyin Cerrahi Kliniðine yatýrýlan hastaya 18.12.2008 tarihinde oksipital dermal sinüs onarýlmasý ameliyatý yapýlmýþtýr. Operasyon iþleminin ardýndan herhangi bir komplikasyon geliþmeyen hasta 22/12/2008 tarihinde taburcu edilmiþtir. Poliklinik takipleri yapýlan hasta huzursuzluk ve genel durum bozukluðu ile ailesi tarafýndan Beyin Cerrahi Polikliniðine getirilmiþtir. Hastanýn deðerlendirilmesi sonucunda BT’sinde 4. ventrikül posteriorunda kistik lezyon tespit edilmesi üzerine
2. Yatýþý saðlanmýþtýr. 06.04.2009 tarihinde apse boþaltýmý giriþimi yapýlmýþ ve yoðun bakým ünitesine kabul edilmiþtir. Yoðunbakým ünitesine geldiðinde genel durumu kötü, þuuru kapalý, spontan solunumu olmayan hastaya bireye özgü hemþirelik bakýmý planlanarak uygulanmýþ ve baþarý saðlanmýþtýr. Solunum aktivitesine, enfeksiyon riskine, beslenme ve sývý volüm eksikliðine, güvenli çevrenin saðlanmasý ve sürdürülmesine, idrar tutamama/kaçýrmaya, deri bütünlüðü bozulma riskine ve aktivite intoleransýna yönelik bireysel hemþirelik bakýmý uygulanmýþtýr. Vücut ýsýsý 36-37°C civarýnda, boy ve kilo geliþimi normal çocuklarýn geliþmesine uygun oranda seyretmiþtir. Yoðunbakýmda deneyimli hemþireler tarafýndan yapýlan bireysel bakým planlarý sonucunda hasta normal yaþýtlarý ölçüsünde geliþmeye devam etmiþ, basý yarasý oluþmamýþ, enfeksiyon geliþmemiþtir. Makalenin yazýldýðý tarihte yoðun bakým ünitesinde bakýlmaya devam edilmektedir. Literatürlerde bu kadar uzun süre hastanede yatan çocuk hastaya rastlanmamýþtýr.