Amaç: Sinkinezi, fasiyal paralizi sonrasý görülen en sýk komplikasyonlardan biridir. Sinkinetik hareketler fasiyal sinirden innerve olan kaslarýn anormal senkronizasyonu sonucu meydana gelir. Bu çalýþmada fasiyal paralizi sonrasýnda Gabapentin kullanýmýnýn klinik sinkinezi geliþimine etkisinin deðerlendirilmesi amaçlanmýþtýr.
Gereç ve Yöntem: Çalýþmamýza 2008- 2010 yýllarý arasýnda Þiþli Etfal Eðitim ve Araþtýrma Hastanesi Acil Nöroloji Polikliniði ve Nöroloji Polikliniðinde akut periferik fasiyal paralizi kliniði olan toplam 76 hasta alýndý. Kýrkiki hastaya standart kortikosteroid tedavisi ve periaurikuler aðrý nedeniyle 800 mg/gün Gabapentin tedavisi baþlandý. Kontrol grubu olan 34 hastaya, akut periferik fasiyal paralizide uygulanan standart kortikosteroid tedavisi baþlandý. Tüm hastalarda fasiyal paralizinin aðýrlýk derecesi House-Brackmann skalasýna göre derecelendirildi. Ýki grup sinkinezi geliþimi açýsýndan takibe alýndý.
Bulgular: Gabapentin grubuna, ortalama yaþý 43,1±14,9 olan, 16’sý kadýn toplam 42 hasta alýndý. Kontrol grubuna, ortalama yaþý 45,9±16,5 olan 25’i kadýn toplam 34 hasta alýndý. Gabapentin baþlanan hasta grubundaki 7 hastada (%16,7) ve kontrol grubundaki 13 hastada (%38,2) sinkinezi geliþtiði saptandý. Ýki grup arasýnda klinik olarak sinkinezi geliþimi açýsýndan istatistiksel olarak anlamlý fark saptandý (p<0,034). Gabapentin grubu ile kontrol grubu arasýnda klinik sinkinezi görülme zamaný arasýnda istatistiksel olarak anlamlý fark saptanmadý (p: 0.816). Ýki grubun takip süreleri arasýnda istatistiksel olarak anlamlý fark saptanmadý (P: 0.303).
Sonuç: Sinkinezi, periferik fasiyal paralizinin bir komplikasyonudur ve önlenmesi ya da tedavi yöntemlerinin geliþtirilmesi önemlidir. Bu çalýþma Gabapentinin sinkinezi tedavisinde etkili olduðunu göstermektedir. Bizim sonuçlarýmýzýn yapýlacak çift kör plasebo kontrollü randomize planlanmýþ daha ileri çalýþmalara temel oluþturacaðýna inanýyoruz.

Çocuk suprakondiler femur kýrýklarý yaygýn olarak görülmemektedir ve literatürde bu konu ile ilgili az sayýda yayýn mevcuttur. 1990-2010 yýllarý arasýnda retrospektif olarak incelenen 279 çocuk femur kýrýðý olgusunun 16’sýnda (%5,7) suprakondiler femur kýrýðý tespit edilmiþtir. Femur kýrýðý tespit edilen bu 16 hastanýn üçünde predispozan muskuloskletal hastalýklar tespit edildi [osteogenesis imperfecta (2), serebral palsi (1)]. Nondeplase kýrýðý olan altý hastaya direkt alçýlama, dört hastaya üç hafta traksiyonu takiben anestezi altýnda pelvipedal alçýlama ve altý hastaya da perkütan çapraz K teli ile tespit ve uzun bacak alçýlama yapýldý. Hiçbir hastada kaynamama ve enfeksiyon görülmedi. Ameliyat sonrasý takiplerde iki hastada topallama þikayeti tespit edildi. Bu hastalardan birinde serebral palsi ile beraber ayný tarafta yüksekte kalça çýkýðý vardý. Eklem hareket açýklýklarý serebral palsili hastada 30°, diðer hastada 10° ekstansiyon kaybý dýþýnda kalan 14 hastada tam olarak tespit edildi.

Amaç: Ýstanbul Okmeydaný Eðitim ve Araþtýrma Hastanesi en çok beyin ölümü tespit edilen merkezlerden biridir. Bu yazýda beyin ölümü tespiti, karþýlaþýlan sorunlar, travmanýn bu konudaki yeri ve ekibimizin bu konudaki tecrübesi paylaþýlmaktadýr.
Yöntem: Eylül 2007- Ocak 2012 tarihleri arasýnda Okmeydaný Eðitim ve Araþtýrma Hastanesi’nde tespit edilen 62 beyin ölümü ve organlarý nakil merkezlerine daðýtýlan 18 kadavranýn kayýtlarý retrospektif olarak incelendi. Hastalarýn yaþ, cins, hastanede yattýðý süre, ölüm sebebi, beyin ölümü tespit yöntemi, kan gruplarý kaydedildi.
Sonuç: Beyin ölümü tanýsý 62 hastaya kondu ve 18 aile, (baðýþlama oraný %29) yakýnlarýnýn organlarýný baðýþladý. Beyin ölümü tanýsý alan hastalarýn 45 erkek ve 17 kadýndý. Beyin ölümü tespit edilen en küçük yaþ 2, en yüksek 84, ortalama 41 bulundu. Beyin ölümü tespit süresi en erken 16 saat, en uzun süre 600 saat, ortalama 106,2 saatti. Hastalarýn hepsine apne testi uygulandý. Beyin ölümü olan 36 (%58) hasta travma ve 26 (%42) hasta travma dýþý nedenler ile takip edilmekteydi. Travmatik subaraknoid kanama en sýk tespit edilen problemdi. Travma dýþý sebepler spontan subaraknoid kanama ve intraserebral kanamaydý.
Tartýþma: Beyin ölümü tanýsýnýn konulmasýnda en önemli etken saðlýk personelinin konuya yaklaþýmýdýr. Beyin ölümü tespiti saðlýk ekibinin sorumluluðudur. Özellikle kafa travmalý olgularda beyin ölümü geliþebileceði akýlda tutulmalýdýr. Saðlýk ekibi profesyonelce yaklaþmalý, beyin ölümü ve organ baðýþý sayýsýnýn artmasý için çaba sarf etmelidir.

Amaç: Ýntoksikasyonlar intihar amacýyla, kazayla ya da madde baðýmlýlýðý gibi sebeplerle karþýmýza çýkmaktadýr. Bu çalýþmada yoðun bakým ünitemizde üç yýl süresince takip ve tedavi edilen inoksikasyon olgularýný incelemeyi amaçladýk.
Gereç ve Yöntem: 2007- 2009 tarihleri arasýnda yoðun bakým ünitemizde intoksikasyon nedeniyle takip edilen 66 olgunun geriye dönük demografik verileri, etken maddeler, yatýþ süreleri ve mekanik ventilasyon ihtiyaçlarý incelendi.
Bulgular: Olgularýn 43’ü kadýn, 23’ü erkek idi. Yaþ ortalamasý 24,92±10,26 olup 11 tanesi 14 yaþ ve altýndaydý. Ortalama yatýþ süreleri 2,48±0,76 gündü. Sekiz olguya ortalama 2,28±1,58 gün yapay solunum uygulanmýþtýr. Olgulardan bir tanesi yatýþýnýn üçüncü gününde kaybedilirken, 65 olgu þifayla taburcu edilmiþtir. Mantar ve metil alkol intoksikasyonu olan 2 olguya hemodiyafiltrasyon uygulanmýþtýr. Ýntoksikasyonlar 3 yýl içinde yoðun bakým ünitemizde yatan hastalarýn %15’ini oluþturmaktadýr. Ýntihar amacýyla %45 oranýnda antidepresan kullanýlmýþ ve antidepresan olarak en sýk (%63) amitriptilin
seçilmiþtir.
Sonuç: Olgularýn büyük kýsmýnýn genç ve saðlýklý olmasý, toksik doza ulaþmayan ilaç alýmý, þuurlarýnýn açýk, solunumlarýnýn yeterli olmasý prognozun iyi, mortalitenin düþük olmasýna sebep olmaktadýr. Zamanýnda yapýlan doðru müdahale kadar reçetesiz ulaþýlabilen ve en büyük intoksikasyon grubunu oluþturan amitriptilinin de satýþýnýn kontrolünün gerektiði düþüncesindeyiz.

Amaç: Perkütan nefrolitotomi (PCNL) operasyonu uygulanan bir klinikte üroloji uzmanlýk eðitimi alan öðrencilerin PCNL uygulama becerilerinin uzmanlarla karþýlaþtýrýlmasý.
Gereçler ve Yöntem: Kasým 2004 - Ocak 2012 tarihleri arasýnda kliniðimizde yapýlan 533 PCNL olgusu 2 gruba ayrýlarak istatistiksel analiz için uygun olan veriler deðerlendirildi. Grup-1 (n=431): Kliniðin
uzmanlarýnca gerçekleþtirilen operasyonlar; Grup-2 (n=102): Eðitimlerini bu klinikte tamamlayan asistanlarca uzman gözetiminde yapýlan operasyonlar olarak belirlendi. Her iki grup; yaþ, cinsiyet, vücut
kitle indeksi (VKÝ), operasyon süreleri, floroskopi süreleri, taþ yüzey alaný, taþ hacmi, kan transfüzyon
oranlarý, böbreðe girilen port sayýsý, hastanede kalýþ süreleri, taþtan arýnma oranlarý ve major komplikasyonlar göz önünde bulundurularak karþýlaþtýrýldý. Ýki gruptan elde edilen verilerin istatistiksel olarak karþýlaþtýrýlmasýnda ki-kare, student-t ve Mann-Whitney U testleri kullanýldý ve p<0,05 anlamlý kabul edildi.
Bulgular: Her iki grubun verileri deðerlendirildiðinde, yapýlan gruplar arasý istatistiksel karþýlaþtýrmada; cinsiyet, taþ alaný, taþ hacmi ve nefrostomi kateterlerini alma zamanlarý açýsýndan istatistiksel anlamlý fark saptanmadý (p>0,05). Ayrýca, her iki grubun komplikasyon oranlarý ve transfüzyon gereksinimleri arasýnda da anlamlý fark izlenmedi. Ancak, Grup-2 tarafýndan uygulanan operasyonlarýn ortalama hastanede kalýþ süreleri Grup-1’e göre anlamlý derecede daha kýsa ve taþsýzlýk oranlarý da daha yüksek bulundu (p<0,05). Benzer þekilde, floroskopi kullaným ve operasyon süreleri karþýlaþtýrýldýðýnda ise, Grup-2’nin verileri Grup-1’e göre anlamlý þekilde daha kýsa bulundu.
Sonuç: Bu çalýþmanýn verileri, rutin olarak PCNL uygulanan bir klinikte týpta uzmanlýk öðrencilerinin de PCNL uygulama becerilerinin yeterli düzeye ulaþabileceðini göstermektedir.

Amaç: Son yýllarda benign tiroid hastalýklarýnda total tiroidektomi (TT) uygulanmakta ve önerilmektedir. Ancak TT’nin komplikasyonlarýnýn bilateral subtotal (BST)’den daha fazla olduðu bildirilmiþ ve bu endiþe halen devam etmektedir. Bu çalýþmanýn amacý selim tiroidektomi hastalýklarýnýn tedavisinde TT ile BST ameliyatlarýnýn erken ve geç dönem komplikasyonlarýnýn karþýlaþtýrýlmasýdýr.
Gereç ve Yöntem: Konya Eðitim ve Araþtýrma Hastanesi Genel Cerrahi Kliniðinde 2004-2008 yýllarý arasýnda yapýlan BST ve TT ameliyatlarýnýn erken ve geç dönem komplikasyonlarý incelendi.
Bulgular: BST grubunda 96, TT grubunda 110 hasta çalýþmaya alýndý. Takip süresi BST grubunda 69.4±8.3 ay (60-84), TT grubunda 52.7±5.3 ay (48-60) idi ve BST grubunda daha uzundu. En sýk tespit edilen komplikasyon geçici hipokalsemi idi. Hipokalsemi BST grubunda 10 hastada (%9.1), TT grubunda 7 hastada (%7.3) saptandý. Geçici rekürren laringeal sinir paralizisi BST grubunda 5 hastada (%5.2), TT grubunda 7 hastada (%6.4) saptandý. BST grubunda hematom 4 (%4.2), seroma 3 (%3.1), flep ödemi 5 (%5.2) hastada geliþti. TT grubunda hematom 1 (%1.0), seroma 5 (%4.5) ve flep ödemi 4 (%4.5) hastada saptandý. Kalýcý hipokalsemi BST grubunda 2 hastada (%2.1), TT grubunda 3 hastada (%2.7) geliþti. BST grubunda 1, TT grubunda 2 hastada (%1.5) kalýcý rekürrenlaringeal paralizisi geliþti. Demografik özellikler ve komplikasyonlar açýsýndan gruplar arasýnda anlamlý fark yoktu. BST grubunda 6 (%6.3) hastada nüks görüldü.
Tartýþma ve Sonuç: Cerrahi gerektiren selim tiroid hastalýklarýnda TT erken ve geç komplikasyonlarý arttýrmamaktadýr. BST sonrasý nüks ihtimali vardýr ve bu nedenle tekrar ameliyat gerektirebilmektedir. Nüks tiroid ameliyatlarýndan sonra primer ameliyatlara göre komplikasyonlar belirgin þekilde daha fazladýr. Bu nedenle benigntiroid hastalýklarýnda eðer cerrahi gerekliyse TT uygulanmalýdýr.

Amaç: Anatomik olarak derin yerleþimli ve rijit olan kalça eklemi ve çevresinin patolojilerinin tanýsý ve tedavisinde kalça artroskopisinin yeri irdelendi ve klinik tecrübelerimiz paylaþýldý.
Gereç ve Yöntem: 2011 ve 2012 yýllarý arasýnda kliniðimize aksama ve kasýkta aðrý nedeni ile baþvuran kalça artroskopisi yapýlan hastalar deðerlendirildi. Ortalama yaþ 35.8 (alt-üst sýnýr: 17-58)yýl olan olgularýn üçü bayan, 12’si erkek 15 olgu deðerlendirildi. Olgularýn ameliyat öncesi ve sonrasý Harris kalça skoruna bakýldý.
Bulgular: Olgularýn ortalama Harris kalça skoru ameliyat öncesi 62.7 (54-86) iken, ameliyat sonrasý 92.5 (82-100) olarak saptandý. Üç hastamýzda CAM tipi sýkýþma saptanýp traþlandý, beþ hastada labrum yýrtýðý saptanýp ikisi dikildi, diðerleri debride edildi. Bir hastada osteokondral lezyon(OCD) saptanýp ters mozaikoplasti yapýldý. Bir hastada lokalize femur baþý avasküler nekroz saptanarak anterior mini
açýk mozaikoplasti yapýldý. Ýki hastada eklem içinden serbest cisim, bir hastada eklem içi mermi çýkarýldý. Ýki hastada eklem içi patoloji saptanmadý.
Sonuçlar: Kalça artroskopisi eklem içi ve çevresindeki patolojilerin taný ve tedavisinde deneyimli ellerde yapýldýðý zaman iyi sonuçlar veren minimal invaziv bir taný ve tedavi yöntemidir. Tekniðin baþarýsý yüksek olmakla birlikte nörojenik komplikasyonlar açýsýndan cerrah portal yerleþiminde dikkatli olmalý, traksiyon süresini kýsa tutmaya çalýþmalýdýr.

Amaç: Tekrarlayan anterior omuz çýkýðý tedavisinde yapýlan artroskopik bankart tamiri sonuçlarý tartýþýldý.
Gereç ve Yöntem: Tekrarlayan omuz çýkýðý nedeni ile artroskopik bankart tamiri yapýlan 16 hasta deðerlendirmeye alýndý. Dört hasta bayan, 12 hasta erkekti. Tüm hastalara direkt radyografi ve manyetik rezonans görüntüleme yapýldý. Sonuçlar Rowe ve Constant skoru ile deðerlendirildi.
Bulgular: Ortalama çýkma sayýsý 10.2, ortalama Rowe skoru 90.6 ve ortalama Constant skoru 94.3 bulundu. Ýki hastada eþlik eden süperior labral anterior ve posterior tamir yapýldý. Üç hastada Hill Sachs defekti, üç hastada ise glenoid kenarda defekt mevcuttu. Bir hastamýzýn ameliyattan 15 ay sonra yeni travma sonrasý nüks omuz çýkýðý görüldü; tekrar opere edildi. Bir hastamýza vida eklem içi penetrasyonu nedeni ile revizyon yapýldý. Ortalama takip süresi 32.6 aydý.
Sonuç: Artroskopik Bankart tamirinin klinik sonuçlarý iyidir. Ameliyat öncesi çýkýk sayýsý fazla olan hastalarda revizyon cerrahisine ihtiyaç olabilir; dikkatli olunmalýdýr.

Sitogenetik çalýþmalar, spontan abortusda çok sayýda kadýnda açýklayýcý özelliðe sahiptir. Aile hikayesi, pedigri analizi ve parental karyotipler risk tahmininde temel faktörlerdir. Bu çalýþmada, rob(14;21) (q10;q10) olan bir annenin klinik özeliði literatür bilgileri ýþýðýnda sunulmuþtur. Habituel abortus sebebiyle laboratuarýmýza gönderilen bir ailenin, konvansiyonel sitogenetik tekniklerle incelemeleri yapýldý. Sitogenetik analiz sonucunda annenin karyotipi 45,XX, rob(14;21)(q10;q10) olarak tespit edildi. Babanýn karyotipi normal idi (46,XY).

Bu çalýþmada 28 yaþýnda hýzlý yerleþen görme kaybý ile baþvuran bir idyopatik intrakraniyal hipertansiyon olgusu sunulmuþtur. Etiyolojik faktör olarak polikistik over hastalýðý, kýsa süreli oral kontraseptif kullanýmý ve demir eksikliði saptandý. Hastaya oral asetozolamid tedavisinin yanýnda 3 gün süre ile IV 1 gr/gün metilpednizolon tedavisi verildi. Ayrýca hastaya boþaltýcý lomber ponksiyonlar ve lumboperitoneal þant uygulandý. Ýdiyopatik intrakraniyal hipertansiyonun seyri sýrasýnda nadir de olsa görme kaybý hýzla geliþebilir. Bu olguda yüksek doz intravenöz kortikosteroid tedavisi zaman kazanmak ve görmenin düzelmesi açýsýndan yararlý olabilmektedir.